23-08-10

Mannen ‘Yacht’.

Tijdens ons week-end aan zee kreeg ik plots op mijn gsm een berichtje van een ex. “Hey, hoe gaat het met jou?” vraagt ze. De dag erna krijg ik opnieuw een berichtje “Elaba, geen antwoord? Groetjes”. Omdat ik geen gsm-freak ben, die zoals zovele mensen meer afhankelijk is van zijn gsm dan van de partner, heb ik die berichten pas twee dagen later kunnen lezen, vermits ik mijn gsm wel eens meerdere dagen afleg als ik bij mijn vriendin ben. Nog eens de dag erna krijg ik het volgende bericht van de gsm-operator: “Dit nummer belde u zonder een bericht na te laten” Vermits mijn gsm ook toen aflag heb ik uiteraard niet kunnen opnemen. Een minuut later kreeg ik dan het sms bericht: “’k Heb zin in zou, x”. Nog een dag later opnieuw een bericht: “’k Wil je nog eens zien, ik ben zwaar ziek geweest en wou je er niet bij betrekken. Nu sta ik helemaal open voor jou. Ik hou van jou!” En nog een dag later: “Ik ben mij aan het bevredigen en ik denk aan jou, liefste. X” Opnieuw een dag later: “ **** (mijn naam), ik zal eerlijk zijn. Mijn dochter wil je nog eens terug zien. Ze mist jou. “

Het is nu al een dag of vijf dat ik niets meer van haar gehoord heb, en hoop eigenlijk ook dat het zo blijft. Die vrouw had ik vier jaar terug leren kennen via een dating site. Het voelde allemaal goed aan. De dag nà onze date (ik ben daar immers blijven slapen) had ik zelfs een heel vreemde ervaring. Toen ik thuiskwam moest ik plots beginnen huilen. En het gehuil kwam echt vanuit mijn hart. Heel vreemd, temeer dat ik haar amper kende. Net alsof ik toen al wist dat het niet ging blijven duren en dat ik op voorhand verdriet erover had. Ik heb ze in ieder geval wel heel graag gezien. Maar zij had haar dingen nog te verwerken, en ik de mijne waardoor onze relatie uiteindelijk op een kinderachtige manier geëindigd is, zoals zovele relaties op een dergelijke manier eindigen. Soms te stom voor woorden.

De verwijten en (voor mij) onredelijkheid die ze toen echter naar mijn hoofd smeet, bezorgden mij teveel hartpijn om nog iets met haar te (her)beginnen. Het was een andere zijde die ze toonde van haar, die ik nog niet kende. Men zegt wel eens dat men in slechte tijden de gehele ware aard ziet van iemand, en voor mij kwam dit ook zo over.

 

Als je haar berichtjes goed analyseert kan je ook opmerken dat ze probeert in te spelen op mijn gevoelens via drie stappen:

a) eerst neutraal/vriendschappelijk door te vragen hoe het met me is.

b) dan via het materiële-sexuele . Omdat ik een man ben hoopt ze waarschijnlijk dat ik sta te springen om te wippen, maar zo primitief ben ik niet ingesteld. Ik heb immers nog graag een vorm van méérwaarde dan enkel de sex, ik ben immers geen dier. Bovendien zit ik in een relatie, wat zij vermoedelijk niet weet, maar vreemdgaan is tot op heden niet iets wat mijn ziel toebehoort.

c) Uiteindelijk probeert ze emotioneel te chanteren: liefde, ziek-zijn, en haar kinderen.

Mocht ik vrijgezel zijn, dan nog lijkt het me allemaal geen goede basis om iets te starten op dergelijke manier. Het zou reeds van in het begin een basis van onoprechtheid hebben door het manipuleren. Hoogstwaarschijnlijk is ze ernstig op zoek naar iemand omdat ze zich relationeel alleen voelt. Iets wat wel veel mensen (vnl. vrouwen) durven doen. Het is natuurlijk geen zonde van een relatie te willen, maar als men via dergelijke manier een relatie zoekt creëert men eigenlijk eerder een verstandelijke relatie: hoe de partner is doet er niet echt toe, men zal die wel veranderen met tijd (ook een eerder vrouwelijke denkwijze). Dergelijke relaties zijn zelden gesteund op liefde, waarbij ik me dan de vraag stel of er wel een vorm van duurzaamheid inzit.

 

Anderhalve maand terug heb ik van een andere ex ook een analoog berichtje gekregen: “Hey, ik was zo eventjes aan het denken, en vroeg me af hoe het met je was?”. Ik heb er evenmin op gereageerd. Zoals ik haar ken wou ze vermoedelijk elkaar nog eens vriendschappelijk terug om dan te eindigen met een sexscène. Had ik geen relatie gehad, had ik er waarschijnlijk wel op ingegaan bij deze ex.

Ik moet wel zeggen dat het mijn ego wat streelt als men je terug wilt zien of ‘hebben’. In mijn jeugdjaren was ik immers voor de meisjes niet goed genoeg wegens te ‘raar’ en te lelijk. Kan ik best begrijpen vanuit hun standpunt geweest, maar het kwetste toen natuurlijk wel, ook al toon je dat niet. Het gevoel van niet aanvaard te worden tijdens je puberjaren om wie je bent, terwijl je niemand pijn doet...het is verre van aangenaam, dat zelfs een vorm van mensenschuwheid veroorzaakt. Maar met de jaren veranderen de mensen, en zie ik er niet meer uit als een roeibootje, maar als een yacht :-).

De commentaren zijn gesloten.