20-08-10

De kleine dingen.

“Ik heb een zalige vakantie gehad!” zegt ze nog voordat ik haar kus en terugkeer naar mijn huis. Ik wou dat ik hetzelfde kon zeggen… . Niet dat het niet leuk was. Integendeel, er zijn zelfs heel mooie  momenten geweest. Maar af en toe wrong het toch vanbinnen in mij. Het was de eerste keer dat we drie weken na één samen waren, en dan wordt je wel eens op de proef gesteld. Vermits we bij haar vertoefden, of steeds vertrokken en terugkwamen bij haar na een uitstap van enkele dagen, had ik zo het gevoel dat ik niets voor mezelf had. Zij kon ter plaatse haar dingen doen zoals strijken, kuisen, de kinderen zien, vrienden zien… , waardoor ze nog altijd kon terugvallen op wie ze is naast onze relatie. In een relatie ben je immers met drie: jij, je partner en beide samen. En elk van die drie heeft zijn/haar eigen wensen van wat leuk is in het leven. Voor mij ontbrak meestal dat deel voor mezelf, dat deel dat ook zijn eigen persoonlijke wensen heeft van het leven en dit ook wil uitvoeren. Maar vermits ik bij haar vertoefde en dus een te lange afstand verwijderd van mijn ‘wereld’ had ik het af en toe wel moeilijk. Heimwee? Misschien wel. Ik had in ieder geval het gevoel dat ik teveel moest opofferen van mezelf om de relatie staande te houden.

 

Vooral de kleinigheden voelden heel zwaar aan. Ze leest een boek in de zetel, ik vraag haar of ze nog iets speciaals wil zien op tv waarna ze met een “nee” antwoord. Ik zeg haar dat ik dan zal zien naar een film, tot ze plots ontdekt dat “villa vanthilt” nog uitgezonden moet worden. “Kan je de film niet opnemen?” vroeg ze me. Ik heb de boel maar zo gelaten en haar laten genieten van haar programma. Op zich kan mij die film immers niets schelen, maar het kwetste mij dat ik ook eens wou genieten op ‘mijn’ manier en dit nu plots doorbroken werd nl. het kijken naar een film die ik mooi vind, terwijl zij relaxed zit te lezen, je weet wel “samen zijn, en toch elk zijn ding doen”. Gewoon al door dat ze dit zei vond ik het de moeite niet meer om erop te reageren, de sfeer voelde voor mij immers niet meer hetzelfde aan op dat moment.

 

Een andere kleinigheid was het vullen van een simpel colaglas. Ze vroeg of ik cola wilde. Er zat nog een derde water in mijn glas, en ik zei haar dat ze bij het water mocht bijschenken waarna ze mijn glas nam, het water uitkieperde en een vol glas cola gaf.

 

Een gelijkaardig moment was er tijdens een middageten. Ze vraagt of ik nog wat saus wil, waarna ik ontkennend antwoord, gewoon omdat ik ook graag op mijn gezondheid let en het ‘lekkere’ dus in evenwicht probeer te houden. Toch schept ze een paar lepels uit in mijn bord, nog voor ik zelf kan reageren. Ik heb het gedeelte met de saus links laten liggen… .

 

 

Op zich natuurlijk niets verkeerd mee met de kleine handelingen, maar kleinigheden kunnen wel veel blootleggen van hoe een mens echt in elkaar zit. Haar handelen gaf me immers een gevoel dat wat ik wil, zeg of doe niet van belang is. Dat ze er geen oren naar heeft, waardoor ik me dan de vraag stel wat mijn rol binnen de relatie eigenlijk is. Dat ik er mag zijn opdat ze niet alleen zou zijn? Dat ze iemand heeft om de klusjes op te knappen en voor een lekkere wip? Om te kunnen pochen tegen haar vriendinnen? Om de kosten van uitstapjes te kunnen delen?

 

Soms had ik echt de behoefte om gewoon naar huis te gaan, ja zelfs om eventjes te stoppen met de relatie. De kleinigheden, haar graag geld uitgeven, haar teveel wijn drinken….het weegt allemaal samen wel door moet ik zeggen. De reden dat ik de relatie nog niet stopgezet heb is omdat ik van haar hou. Ik zie haar nog te graag om te kunnen zeggen “Goodbye, my love!” . Het is duidelijk dat het gevoel voor mij wel goed zit, maar het praktische niet…ik voel me niet correct behandeld. Weldra zal het dus tijd worden voor een woordenwisseling om de sporen een beetje recht te kunnen houden, natuurlijk niet zo evident, want als ze het te moeilijk heeft durft ze wel eens teveel wijn drinken waarna ze dan in een depressie beland (zoals anderhalve maand terug).

Commentaren

Hey Man!
Misschien was het inderdaad niet zo'n goed idee om samen drie weken door te brengen, en misschien juist wel omdat je dan inderdaad de kleine dingetjes van elkaar leert kennen en elkaars ergernissen! Het speelt ook een rol wie er "thuis" speelt!Een relatie is een ware territoriumstrijd waar iedereen zijn plekje moet zoeken , vinden en ook krijgen, het plaatsje gegund krijgen! Ik vrees dat je dat aan je vriendin zal duidelijk moeten maken. Misschien volgende keer bij u thuis een tijdje doorbrengen en dan zien of haar gedrag je dermate gaat storen als ze op jouw territorium zit en ook voor jou het moment om erachter te komen welk plekje je haar toebedeeld. Ik ben hier ook bij mijn man komen wonen, maar we hadden er al een latrelatie van vijf jaar opzitten en het was ook voor ons zoeken en compromissen sluiten, ook wat betreft meubilair en zo, wat neem ik mee van bij mij. Alsook het leren leven met mijn stiefkinderenen hen ook vooral duidelijk proberen te maken, dat ook ik een mening heb , en ook af en toe eens naar tv wil kijken Ik wil me ook niet helemaal wegcijferen als zij er zijn, maar dit gaat allemaal maar stapvoets en de liefde moet idd heel groot zijn om dit allemaal vol te houden! veel succes!

Gepost door: christa | 20-08-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.