26-07-10

Claustrofobie.

Laat me in het donker,

Maak me onzichtbaar,

Zorg dat niemand me ziet.

 

Laat me luisteren naar mijn eigen hartslag.

Praten met mezelf, hoe "stom" ik ook ben.

 

Ik wil niets weten van een ander,

Niets aanvaarden van een ander,

Heb niemand nodig.

Al wat telt is mijn donkere wereld.

 

En éénmaal mijn wens in vervulling...

...........................krijg ik claustrofobie.

 

Written and performed by myself :-).

23-07-10

Moederlijke en vaderlijke energie.

In Argentinië is gisteren het homohuwelijk gelegaliseerd (zie ook: Homohuwelijk gelegaliseerd in Argentinië ). Voor sommigen een goede zaak, voor anderen een slechte zaak. Die sommigen zijn uiteraard de holebis, de anderen zijn dan grotendeels aanhangers van de katholieke kerk of een andere geloofsgroepering.

Als hoofdredenen van hun tegenkanting beweren ze dat elk kind recht heeft op een vader en een moeder, en dat homotoestanden tegen de natuur zijn.

Misschien wel geldige (kerkelijke) redenen. Alleen vraag ik me af….als iemand het gevoel heeft dat hij homo of lesbienne is…..kan men dan eigenlijk niet stellen dat dit dan ook juist hun natuur is, en dat ze bij het uitvoeren van hun ‘act’ gewoon hun natuur volgen? Is het niet zo dat er zelfs onder de dieren homosexualiteit aanwezig is, en is een dier niet juist wat de natuur representeert? Moest de “Almachtige” daar echt tegen zijn, zou hij dan in zijn scheppingscreativiteit niet iets voorzien hebben om dit onmogelijk te maken? Langs de andere kant denk ik dan soms, God is waarschijnlijk een mens (geweest), want verre van alles wat hij geschapen heeft, loopt of is perfect. OK, al wat geschapen geweest is, is perfect in zijn eigenheid, als ding of wezen op zich….maar men kan niet ontkennen dat er toch heel wat mank loopt op de wereld wat betreft de samenwerking tussen al die ‘perfecte’ dingen. Mooiste bewijs van mank lopen van het leven zijn al de godsdienstoorlogen die er al geweest zijn en nog zijn. Oorlogen die dienen om de ware liefde te vertegenwoordigen, maar die niet anders dan leed en pijn veroorzaken. Men kan natuurlijk ook veronderstellen dat de mens een eigen wil heeft om te doen wat hij wil, maar dan kan men stellen dat die godsdienstoorlogen door de mens ontketent zijn, en hebben zij dan niet het minste recht van spreken over wat juist of verkeerd is? Ik dacht het wel!

 

“Elk kind heeft recht op een vader en een moeder!”, zegt kardinaal Jorge Mario Bergoglio die de tegenkanting voert in Argentinië. Het doet me vragen stellen over al die straatkinderen die geen vader of moeder meer hebben. Of die wèl een vader en moeder hebben, maar ‘ergens’ langs straat gedumpt werden omdat de ouders het financieel niet kunnen dragen en de verantwoordelijk niet op zich konden nemen van tijdens de sex tijdig terug te trekken (indien er geen voorbehoedsmiddelen aanwezig zouden zijn). Och ja, het is juist….hier mag (moet) men dan wel de natuur volgen. Dat men dan opnieuw armtierige situaties van leed creëert trekt de Kerk zich dan minder aan. Enfin, de kinderen hebben tenminste een vader en een moeder, ook al weten ze soms met moeite wie die ouders zijn.

Nee, het gaat volgens mij niet om het feit of een kind een vader of een moeder heeft. Het gaat er mij veeleer om of een kind vaderlijke zorg en moederlijke zorg krijgt. Iemand die de emotionele en karakteriele rol van de vader op zich neemt of iemand die de emotionele en karakteriele rol van de moeder op zich neemt. Of dit vaderlijke en moederlijke effectief van een man of vrouw moet komen weet ik nog zo niet. Er zijn genoeg gezinnen waar de man eerder het zachte in zich draagt en de moeder het hardere mannelijke.

Het gaat er veeleer om dat een kind de aanwezige energie voelt van het vaderlijke en het moederlijke, dan dat dit effectief moet vertaald worden door de lichamelijke aanwezigheid van een vader en een moeder. Je hebt gescheiden mannen en vrouwen, of weduwen en weduwnaren die soms hun kinderen volledig alleen moeten opvoeden en dan zowel vader èn moeder moeten zijn. Niet fysiek, want dat zou niet gemakkelijk zijn :-), maar door op het juiste moment “vader” en/of “moeder” te zijn qua manier van reageren.

 

Het klopt natuurlijk wel dat wezen, of kinderen die hun échte ouders nooit gekend hebben ergens een gemis voelen. Mijn vader heeft zijn échte vader ook nooit gekend, en had ook dat gevoel. Maar dat komt dan grotendeels omdat ze reeds van bij de geboorte een vorm van verstotenheid (aan)gevoeld hebben en meestal dragen ze dit dan ook gans hun leven mee als een ‘energetisch’ tekort. En zolang ze voor henzelf niet tot het besef komen, dat ze daar zelf niet de oorzaak van zijn, maw pas als ze dat verkeerd schuldgevoel kunnen loslaten, kan dat gemis verdwijnen. Toch als ze opgevangen geweest zijn door adoptie ouders, die geprobeerd hebben van dat kind als hún kind op te voeden en met veel vaderlijke en moederlijke energie en liefde omarmd hebben, ook al waren het niet de échte vader en moeder.

 

Tot slot: om terug te keren naar de hoofdkwestie, nl. het huwelijk tussen holebi’s; gaat het uiteindelijk in een huwelijk niet om de liefde dat mensen voor elkaar voelen, van welke aard dan ook, en niet om het sexuele? En is dat niet wat elke geloofsovertuiging zou moeten promoten: dat mensen elkaar moeten liefhebben in plaats van uit –en afstoten?!

 

Voor alle duidelijkheid: ik ben wel zelf geen homo, en ben ook geen voorstander om het te worden…laat dat wel duidelijk wezen. Daarvoor zie ik mezelf te graag :-).

22-07-10

Pompeuze toestanden.

Het berichtje van gisteren doet mij denken aan die pompiers uit Jumet. Je weet wel, in verband met die kazerne waar enkele pompiers een “parenclub-paar” had uitgenodigd om het nodige te doen. (zie ook: Orgie in brandweerkazerne [België] ). Uiteindelijk zijn de pompier-deelnemers slechts vier weken geschorst. Niet dat ze voor mij zwaar gestraft dienen te worden, maar dan denk ik zo: moest ik op mijn werk dergelijk iets doen, dan zou ik waarschijnlijk op staande voet ontslagen worden met dringende reden op mijn C4, waardoor ik dan ook nog eens geen dopgeld zou kunnen trekken. Ik weet nu wel niet of die pompiers uit Jumet al dan niet getrouwd waren… .

Ja, pompiers, het is een ras apart. Ik heb ook nog eens een vriendin gehad die zich ingelijfd had bij de pompiers. Volgens mij was haar onderliggende reden dat ze wou bewijzen dat ze haar mannetje kon staan in deze grote boze mannenwereld. Het was echter wel als vrijwilligster. Het voordeel van vrijwillig pompier te zijn, is dat je op je belastingsaangifte een extra fiscale vrijstelling krijgt van +/- 2000 euro. Lekker meegenomen dus. Natuurlijk houdt dat vrijwillig zijn dan ook in, dat je zo snel mogelijk beschikbaar moet zijn als er ergens brand uitbreekt.

Ze vertelde me dan ook van die verhalen binnen het korps. Dat de één de vrouw van de ander letterlijk afgesnoept had. Of dat men stilzwijgend nogal licht omsprong met de goede zeden van elkaars vriendinnen of vrouwen. Het bewijs heeft ze me wel duidelijk geleverd, want ook ik ontkwam er niet aan toen ze ervandoor ging met een pas gescheiden pompier uit haar kazerne.

Natuurlijk kan en mag ik niet volledig veralgemenen, en zijn niet alle pompiers van hetzelfde allooi.  Ik heb zelfs in mijn jeugdjaren een vriendin gekend waarvan haar vriend een vrijwillige pompier was. Hij heeft er echter het hachje bij ingeschoten toen hij de slachtoffers van een neergestorte helicopter te roekeloos wou redden waardoor hij letterlijk het hoofd verloor door één van de wieken. Pompiers doen dus ook mooi werk met risico van eigen leven, dat mag wel gezegd worden. Maar van één ding ben ik wel heel zeker: ze houden van blussen….op de ene of de andere manier!

21-07-10

Swingende toestanden.

Eergisteren heb ik eens gekeken naar “open en bloot” op kanaal 2. Een programma waarin de aandacht gaat naar relationele open- en blootheid. Het onderwerp van maandag laatst ging over swingers. Nee, geen mensen die dansen, maar mensen die aan partnerruil doen. Die partnerruil dient dan wel niet om de afwas of strijk te laten doen door iemand anders, maar wel degelijk om eens met iemand anders naar bed te gaan. Meestal gaat dit gepaard met de toestemming van de partner, alhoewel het ook gebeurt dat ieder zijn eigen gangetje gaat, met of zonder medeweten van de partner, maar in ieder geval wel met zijn/haar toestemming om “vreemd te gaan”.

 

In het programma was er ook een gezamenlijk (vragen)gesprek met drie vrouwen, waarvan er eentje wel aan swingen deed, en de twee andere vrouwen niet. Eén van die andere vrouwen was Joyce van Nimmen. Het viel mij op dat de twee niet-swingende vrouwen, het swingen eerder aanzagen als vreemdgaan, en dat ze vreemdgaan zelf totaal respectloos en dus ‘not done’ vonden. Het bizarre was dan ook wel weer dat beide vrouwen wel toegaven dat ze zelf al eens vreemd waren gegaan. Begrijpe wie begrijpe kan J!? Het komt mij een beetje over als “ik mag, maar jij mag niet!” .

 

 

In het algemeen kan men swingen dus aanzien als een vorm om vreemd te gaan, maar dan zonder je partner te willen kwetsen. Als één van beide partners niet akkoord is zal de andere partner dit in het algemeen respecteren en dan ook geen sexuele gemeenschap hebben met die andere persoon. Swingen mag dan wel bij sommige mensen een negatieve bijklank hebben, indien het met enige geestelijke volwassenheid gedaan wordt creëert het toch wel respect voor elkaar onder de gehuwde/samenwonende partners onderling.

 

 

Natuurlijk is niet alles rozegeur en maneschijn binnen die swingende wereld. Zo heb ik ooit nog een vriendin gekend die vertelde dat ze van haar vriend moest meegaan, om daar dan ter plaatse enkel met vrouwen te vrijen (terwijl ze eigenlijk niet bisexueel is) terwijl hijzelf dan simultaan sex had met die andere vrouw. Alhoewel ze daar ook wel leuke momenten en vrienden gehad heeft, zal het je wel niet verwonderen dat ze, nà de breuk met haar vriend, eventjes niet meer wist wie ze was en wat ze zelf wilde op sexueel gebied. Je grenzen verleggen kan dus misschien wel goed zijn, zolang je maar zelf kan bepalen waar je die grenzen wilt leggen. Indien je partner je dus iets wil opdringen dat je zelf niet wilt, denk ik dat je misschien stilletjes een andere partner moet overwegen….. zie het als een andere manier van swingen J.

 

 

Een andere situatie die ook wel eens opkomt bij swingen is jaloezie. Men denkt soms van het aan te kunnen, en éénmaal men zijn/haar partner teveel ziet genieten met iemand komen de groene monstertjes naar boven. Het gebeurt niet zelden, meestal van manzijde, dat die zijn partner probeert mee te ‘lokken’ naar een parenclub om dan zijn lusten te kunnen botvieren. Omdat vrouwen wel eens bereid zijn om hun grenzen te verleggen om hun partner te kunnen behouden, gaan er sommigen mee om eens te zien wat het heeft. En soms gebeurt het dan dat de vrouw het eigenlijk leuker begint te vinden dan de man en er geen houden meer aan is, waarna de man het gevoel krijgt dat hij de ‘macht’ over haar verliest. In plaats dat het hen emotioneel dichter brengt, ontstaan er dan ruzies met relatiebreuken tot gevolg. Dit hoeft daarom niet negatief te zijn, want ergens duidt het er dan ook wel op dat er te weinig echte liefde en begrip voor elkaar was binnen de relatie. De breuk zou er dus sowieso wel gekomen zijn.

 

 

 

Swingen dient men wel niet te verwarren met polyamorie [=liefdesgevoelens (kunnen) hebben voor meerdere personen op hetzelfde moment]. Swingen is eerder sexueel gericht, terwijl polyamorie toch diepgaander is wat gevoelens betreft, maw het draait niet enkel om de sex bij polyamorie.

16-07-10

De vrouwelijke ontkenning.

De vrouwen die dit lezen zullen het mss niet geloven, maar gisteren zat ik met een vriend te praten over vrouwen, en het ging niet over sex. Inderdaad, ook mannen willen weten hoe vrouwen in elkaar zitten, net zoals vrouwen willen weten hoe mannen in elkaar zitten. Het nadeel van de vrouwen is natuurlijk wel dat ze terzelfdertijd ook nog moeten ontdekken hoe ze zelf in elkaar zitten. Een man heeft niet zoveel te ontdekken: hij heeft een lul, handelt soms als een lul en ‘that is it!’ (zou michael jackson zeggen {#emotions_dlg.laughing}). Dit kan leuk zijn, maar het is veelal ook oppervlakkig. Gelukkig zijn er ook mannen die ‘vanbinnen’ groeien en weten dat er meer is dan wippen in het leven (alhoewel hij dat wippen altijd leuk zal vinden en dus snel kan ‘terugvallen’).

 

Bij een vrouw ligt het anders, want er valt zoveel moois en tevens moeilijks te ontdekken en te ontrafelen in haar, zowel voor de man als voor de vrouw zelf. Een vrouw weet soms zelf niet waarom ze iets wel of niet doet. Ze doet het gewoon, haar vrouwelijke intuïtie volgend: zin in chocolade, dan eet ze chocolade, zin in sex: doen! , mooie schoenen gezien….kopen die dingen, sexy rokje in de rekken, vlug rond het bekken. Ja, je vrouwelijkheid volgen kan best éénvoudig zijn, met uitsluiting van de denkertjes natuurlijk, maar dan worden het meestal eeuwige twijfelaars. De intuïtie staat immers voor de innerlijke wens, wat ze dus echt wil, terwijl het denken (de geest) een oogje in het zeil houdt om alles wel een beetje in goede banen te leiden.

 

Eén van die zaken die men kan ontdekken bij de vrouw is de vrouwelijke ontkenning. Mijn vriend vertelde immers dat zijn vorige vriendin in het begin van de relatie tegen hem verteld had dat ze nog nooit vreemd gegaan had. Later in de relatie gaf ze toe dat ze ook al vreemd gegaan was tijdens het huwelijk met haar (ex-)man.

Ook mijn vriendin vertelde een goed anderhalf jaar terug, in een ‘verliefde’ vlaag, dat ze twee maal vreemd gegaan was (op een studentenstage) tijdens haar relatie met haar nu ex-man. [Het leuke aan verliefdheid is veelal dat men dan zijn/haar hart openstelt en alles wil vertellen. Als je dan bij de pinken bent kan je veel te weten komen over hoe die verliefde persoon echt in elkaar zit]. Enkele dagen later probeerde ze zich te corrigeren door te vermelden dat het tijdens haar studententijd was en dat ze dronken was. Kan ik ergens wel begrijpen (alhoewel), alleen had ik het er wel moeilijker mee dat het plots maar één keer was in plaats van twee keer. Het zal je dus niet verwonderen dat dit wel argwaan bij me opwekt(e).

 

Eenzelfde fenomeen deed zich voor ivm het verhaal dat ik al eerder verteld heb (zie “De parenclub schat?”…).

 

Ik kan natuurlijk niet teveel veralgemenen, maar toch komt het bij mij over dat vrouwen aan zichzelf niet kunnen toegeven dat ze net zo kunnen zijn en handelen als mannen maw dat ze ook kunnen vreemdgaan. Waarom die ontkenning er is weet ik niet juist, maar het zou best kunnen dat de onderliggende reden is dat ze eigenlijk (onbewust) neerkijken op (het gedrag van) mannen (tengevolge van eeuwenlange onderdrukking?). Mocht dit zo zijn is het in ieder geval geen goede basis om een relatie te hebben….toch niet met een man {#emotions_dlg.undecided}.

 

Een andere vorm van ontkenning is de mislukking. Niet zelden hoor je dat een gescheiden vrouw al de foto’s waarop haar ex stond, de ex-man er keurig uitgesneden heeft, net alsof hij nooit bestaan heeft. Ook bij de gemeenschappelijke kinderen worden hun kinderen plots hààr kinderen en worden al de negatieve kenmerken van het kind doorverwezen naar de ex-man en al de goede aan haar. Dit kan ze ook niet anders, anders moet ze misschien wel toegeven dat haar ex-man ervan door is omdat ze zelf tekortkomingen had die haar man niet konden bekoren.

 

Met kledij hoor ik ook regelmatig het verhaal (van vrouwen zelf) dat ze zich toch liever forceren in een maatje kleiner, ook al staat het dan op springen, dan te aanvaarden welke maat ze werkelijk hebben. Nochtans is het juist door te erkennen dat je een maatje teveel hebt, dat je er iets kan aan doen.

 

Natuurlijk is de grote vraag: “ Indien de vrouw al die ‘ontkenningen’ toegeeft en wegwerkt, zal ze zich dan wel nog vrouw genoeg voelen? “