23-07-10

Moederlijke en vaderlijke energie.

In Argentinië is gisteren het homohuwelijk gelegaliseerd (zie ook: Homohuwelijk gelegaliseerd in Argentinië ). Voor sommigen een goede zaak, voor anderen een slechte zaak. Die sommigen zijn uiteraard de holebis, de anderen zijn dan grotendeels aanhangers van de katholieke kerk of een andere geloofsgroepering.

Als hoofdredenen van hun tegenkanting beweren ze dat elk kind recht heeft op een vader en een moeder, en dat homotoestanden tegen de natuur zijn.

Misschien wel geldige (kerkelijke) redenen. Alleen vraag ik me af….als iemand het gevoel heeft dat hij homo of lesbienne is…..kan men dan eigenlijk niet stellen dat dit dan ook juist hun natuur is, en dat ze bij het uitvoeren van hun ‘act’ gewoon hun natuur volgen? Is het niet zo dat er zelfs onder de dieren homosexualiteit aanwezig is, en is een dier niet juist wat de natuur representeert? Moest de “Almachtige” daar echt tegen zijn, zou hij dan in zijn scheppingscreativiteit niet iets voorzien hebben om dit onmogelijk te maken? Langs de andere kant denk ik dan soms, God is waarschijnlijk een mens (geweest), want verre van alles wat hij geschapen heeft, loopt of is perfect. OK, al wat geschapen geweest is, is perfect in zijn eigenheid, als ding of wezen op zich….maar men kan niet ontkennen dat er toch heel wat mank loopt op de wereld wat betreft de samenwerking tussen al die ‘perfecte’ dingen. Mooiste bewijs van mank lopen van het leven zijn al de godsdienstoorlogen die er al geweest zijn en nog zijn. Oorlogen die dienen om de ware liefde te vertegenwoordigen, maar die niet anders dan leed en pijn veroorzaken. Men kan natuurlijk ook veronderstellen dat de mens een eigen wil heeft om te doen wat hij wil, maar dan kan men stellen dat die godsdienstoorlogen door de mens ontketent zijn, en hebben zij dan niet het minste recht van spreken over wat juist of verkeerd is? Ik dacht het wel!

 

“Elk kind heeft recht op een vader en een moeder!”, zegt kardinaal Jorge Mario Bergoglio die de tegenkanting voert in Argentinië. Het doet me vragen stellen over al die straatkinderen die geen vader of moeder meer hebben. Of die wèl een vader en moeder hebben, maar ‘ergens’ langs straat gedumpt werden omdat de ouders het financieel niet kunnen dragen en de verantwoordelijk niet op zich konden nemen van tijdens de sex tijdig terug te trekken (indien er geen voorbehoedsmiddelen aanwezig zouden zijn). Och ja, het is juist….hier mag (moet) men dan wel de natuur volgen. Dat men dan opnieuw armtierige situaties van leed creëert trekt de Kerk zich dan minder aan. Enfin, de kinderen hebben tenminste een vader en een moeder, ook al weten ze soms met moeite wie die ouders zijn.

Nee, het gaat volgens mij niet om het feit of een kind een vader of een moeder heeft. Het gaat er mij veeleer om of een kind vaderlijke zorg en moederlijke zorg krijgt. Iemand die de emotionele en karakteriele rol van de vader op zich neemt of iemand die de emotionele en karakteriele rol van de moeder op zich neemt. Of dit vaderlijke en moederlijke effectief van een man of vrouw moet komen weet ik nog zo niet. Er zijn genoeg gezinnen waar de man eerder het zachte in zich draagt en de moeder het hardere mannelijke.

Het gaat er veeleer om dat een kind de aanwezige energie voelt van het vaderlijke en het moederlijke, dan dat dit effectief moet vertaald worden door de lichamelijke aanwezigheid van een vader en een moeder. Je hebt gescheiden mannen en vrouwen, of weduwen en weduwnaren die soms hun kinderen volledig alleen moeten opvoeden en dan zowel vader èn moeder moeten zijn. Niet fysiek, want dat zou niet gemakkelijk zijn :-), maar door op het juiste moment “vader” en/of “moeder” te zijn qua manier van reageren.

 

Het klopt natuurlijk wel dat wezen, of kinderen die hun échte ouders nooit gekend hebben ergens een gemis voelen. Mijn vader heeft zijn échte vader ook nooit gekend, en had ook dat gevoel. Maar dat komt dan grotendeels omdat ze reeds van bij de geboorte een vorm van verstotenheid (aan)gevoeld hebben en meestal dragen ze dit dan ook gans hun leven mee als een ‘energetisch’ tekort. En zolang ze voor henzelf niet tot het besef komen, dat ze daar zelf niet de oorzaak van zijn, maw pas als ze dat verkeerd schuldgevoel kunnen loslaten, kan dat gemis verdwijnen. Toch als ze opgevangen geweest zijn door adoptie ouders, die geprobeerd hebben van dat kind als hún kind op te voeden en met veel vaderlijke en moederlijke energie en liefde omarmd hebben, ook al waren het niet de échte vader en moeder.

 

Tot slot: om terug te keren naar de hoofdkwestie, nl. het huwelijk tussen holebi’s; gaat het uiteindelijk in een huwelijk niet om de liefde dat mensen voor elkaar voelen, van welke aard dan ook, en niet om het sexuele? En is dat niet wat elke geloofsovertuiging zou moeten promoten: dat mensen elkaar moeten liefhebben in plaats van uit –en afstoten?!

 

Voor alle duidelijkheid: ik ben wel zelf geen homo, en ben ook geen voorstander om het te worden…laat dat wel duidelijk wezen. Daarvoor zie ik mezelf te graag :-).

De commentaren zijn gesloten.