05-07-10

Stress (in een relatie).

Terug in de tijd. Ik ben ongeveer 13 jaar. Een goede 2 jaar ervoor is mijn jongste broer S. geboren. Een ‘nakomertje’, zoals men in de volksmond wel eens durft te zeggen. Mijn moeder was 45 jaar toen ze van hem beviel. Binnen de kring van armoede vermenigvuldigen armoedige situaties zich meestal….toch binnen deze maatschappij waar je eerder aan je lot overgelaten wordt dan geholpen. De gelukkigen onder de armen krijgen wel ‘iets’ van de overheid om toch je hoofd boven water te houden, zodat je toch nog een beetje verder kan afzien. Bij ons was dit niet het geval: dat we geholpen werden bedoel ik dan.  Mijn vader was een arme zelfstandige (ja, die bestonden en bestaan nog!) tengevolge van enkele zenuwinzinkingen. En, het woord zegt het zelf, als zelfstandige moet je je plan zelf trekken….je hebt geen rechten als het misgaat, en de overheid zal je zeker niet steunen, zeker niet toen in de jaren tachtig. Ik ben al blij dat men daar hedendaags vanuit overheidsstandpunt probeert iets aan te doen, maar er is nog veel werk aan de winkel.

 

Ook mijn moeder had het zwaar. Vijf kinderen opvoeden in een arme kring is niet gemakkelijk. Een beetje drank erbij kan dus wel helpen. En het heeft geholpen, maar dan wel in negatieve zin. Af en toe mocht ze wel eens gedwongen opgenomen worden in de kliniek om te ontwennen. Alhoewel ze ook daar begon aan te wennen en ook dat geen zin meer had op termijn. Maar de miserie van een ‘nakomertje’ werd dus op dergelijke momenten doorgeschoven naar …….mij. Jawel, amper 13 jaar, en ik kon al pampers verversen. Ik kon al aardappelen schillen en vlees bakken. De warmte van een strijkijzer kreeg ik ook onder handen en ik wist de prijzen van al het goedkoopste eten in de winkel en hoeveel het woog door de gevulde ALDI-zakken te voet naar huis te sleuren. De toekomstige nieuwe man was geboren!

 

[Als ik nu jongeren zie die aan 20 jaar nog niet weten wat een brood kost of hoe ze moeten afwassen of aardappelen schillen, weet ik niet of ik moet blij zijn dat ze een zorgeloze jeugd gehad hebben, of hoe triestig het is dat ze aan die ouderdom nog niet op eigen benen kunnen staan.]

 

 

Waarom mijn oudere broers dat niet deden? Die waren nodig om vaders’ éénmanszaak draaiende te helpen houden, niet tegen betaling maar wel om eten op tafel te krijgen. Ook al draaide de zaak eigenlijk vierkant, om niet te zeggen driehoekig. In ieder geval: verantwoordelijkheid brengt natuurlijk stress mee. En stress had ik. Heel veel! Al was ik er mij niet bewust van. Ik werd echter wel met mijn neus op de feiten gedrukt toen ik op een dag eens alleen was met mijn klein lief broertje. Terwijl ik tv aan het zien was, was ik aardappelen aan het schillen. Mijn broertje lag in zijn bedje, dat zich in de woonkamer in de hoek bevond.

 

Op een bepaald ogenblik echter begint hij te huilen. Kinderen kunnen al huilend erg opdringerig zijn, en het gehuil klinkt zoveel maal erger als het op een ongelegen moment komt. Op dat moment wilde ik immers wat rust voor mezelf. Maar hij bleef maar huilen! Ik zeg dat hij moet stoppen met huilen, maar hij doet maar door. Noodgedwongen sta ik recht om me naast zijn bedje te plaatsen en herhaal nogmaals dat hij moet stoppen met huilen. Ik vraag hem zelfs wat er is, maar hij antwoord niet! Wat wil je ook, hij kan immers nog niet praten. Hij staat met zijn korte beentjes op de matras en houdt zich vast aan de rand van zijn bedje. Ik weet me geen raad en de stress overmant me. Ik neem de rand van zijn bedje vast en zeg dat hij moet stoppen. Nog steeds luistert hij niet! En ik begin te slaan met het bedje tegen de muur, en ik sla, en ik SLA, en ik SLA, en ik SLA en ik ……BREEK!

 

Nee, niet zijn nek…..ben je gek! Ik hou van dat ventje. Nee, ik breek vanbinnen, in mijn hart 

love-hurts

 Ik besef plots waar ik mee bezig ben en neem hem uit het bedje, stevig omarmend, terwijl hij nog steeds huilt. “Sorry!” zeg ik tegen hem, terzelfdertijd voel ik bij mij vanbinnen een schuldgevoel kweken omwille van mijn gedrag. En nog steeds heb ik er spijt van! Alhoewel ik nu niet meer het gevoel heb dat het om een schuldgevoel gaat, wat uiteraard het belangrijkste is.

 

Mijn gedrag toont echter wel aan dat mensen door stress-situaties op een manier kunnen reageren die ze zelf niet willen. Door de stress wordt echt het onderste uit de kan gehaald om te zien wat je eigenlijk aankan in het leven (in een bepaalde situatie). Om één of andere reden werd ik ‘vanbinnenuit’ gestopt in mijn agressief gedrag. Er zijn echter mensen die in dergelijke situaties helemaal doorslaan met soms lamentabele gevolgen.

 

Stress omschrijf ik als een radeloos gevoel dat bij je opkomt op een moment dat je eigenlijk (geestelijke) rust nodig hebt. Als mensen geen tijd hebben om die stress te ontladen op een positieve manier via sporten of dergelijke, gaan ze veelal op zoek naar surrogaat ontspanningsmiddelen zoals roken, drinken, drugs of medicatie. Het is duidelijk dat die elementen kunnen escaleren tot overmatig gebruik naarmate de stress stijgt totdat zelfs die middelen niet meer helpen en men uiteindelijk toch doorslaat, maar nog harder dan men zou doen dan voorheen zonder die middelen.

 

Stress kan men zien als een condensator, waarbij de (geestelijke) spanning altijd maar opgeladen wordt tot ze het maximum bereikt en uiteindelijk ontlaadt in een bepaald, meestal negatief gedrag. Via die surrogaatmiddelen creëert men eigenlijk een condensator met een nog groter opladingsvermogen, maar bij doorslaan leidt dit dan ook tot een grotere ontlading! Geniet dus van die dingen als je daar gebruik van maakt, maar met mate.

 

Ook de menselijke hormonenregeling kunnen veel stress in een mens losmaken. Bij de man kan dit ontsporen in vreemdgaan of sexueel opdringen tov de partner (of iemand anders) indien hij  zijn sexuele hormonen niet tijdig kan ontladen en bijgevolg de drang naar sex te sterk wordt. De vrouw zal zich tijdens haar periode dan eerder via bepaalde uitlatingen en onlogisch gedrag uitwerken op de omgeving.

 

Het is dus belangrijk om met stress te leren omgaan, want veelal wordt die uitgewerkt in de relatie (zowel partner als kinderen) als men die niet erbuiten kwijt kan. Gedwongen sex, slaande en roepende ruzies, onderdrukking zijn dan zaken die toegepast worden op degene die men eigenlijk graag zou moeten zien.

Commentaren

Beste man!
Je hebt gelukkig een heel goed inzicht en kennis van psychologie bij jezelf ! Zo kan je voor jezelf de mallemolen stoppen van het na-apen van wat je in je jeugd ervaren en gezien hebt! Ik ga hier niet bemoederend doen hoe erg het allemaal is geweest, ik ken deze situaties ook uit ervaring en weet ook dat bemoedering hier totaal overbodig voor is!
Doordat je zo'n goede blik hebt op alles kan je het voor jezelf vermijden om verder in die mallemolen mee te draaien en ik ben ervan overtuigd dat je die nuchterheid wel hebt.
groetjes
christa

Gepost door: christa | 06-07-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.