22-06-10

Losse handjes.

Ik las vorige week in de krant dat mannen wel eens losse handjes kunnen hebben tijdens het WK voetbal. Met losse handjes bedoel ik dan niet dat ze hun handen op een janet-achtige manier gaan bewegen, maar wel de slaande beweging naar vrouw en kinderen toe indien hun favoriete ploeg verloren heeft.

 

“Waar is de tijd van vroeger” denk ik dan? Toen ik met mijn vrienden af en toe een spelletje voetbal speelde in het park om de tijd te verdrijven. Wie dat er beter was dan de ander of won deed er niet echt toe, als het maar leuk was. Want daar ging het toen om, dat men zich eens goed kon uitleven en plezier kon maken. Presteren vindt een kind niet belangrijk. Het wil zich enkel kunnen uiten zoals het is en dat samenhorigheidsgevoel hebben van bij een groep te horen.

 

Al opgroeiende blijkt dat samenhorigheidsgevoel niet zelden te ontsporen, vaak gestimuleerd door de volwassen mensen. Die volwassen mensen worden ook wel eens ouders genoemd. Ze schrijven kindlief in, in één of andere (sport)school en verwachten dan dat hun kind één van de beste wordt, zodat het kind kan waarmaken wat ze zelf niet konden. Of ze hopen dat ze op die manier kunnen pronken met hun slimme of sportieve zoon/dochter, net alsof hun kind een ‘prijs’ is dat ze gewonnen hebben. Het kind in huis met de beste resultaten wordt veelal toch wat liever gezien dan het kind met de mindere resultaten. Ouders denken daarbij te weinig na wat voor een psychologische impact dit kan hebben op het ‘achtergestelde’ kind. Resultaten lijken belangrijker dan wie je bent… .

 

Ouders beseffen niet dat ze door het presteren te stimuleren, ze eigenlijk het samenhorigheidsgevoel van het kind gaan isoleren tot een individueel gevoel waardoor het kind, al opgroeiende, zich meer en meer alleen gaat voelen, ook al zit het dan in een groep. Het is toch immers ieder voor zich, niet!?Als men maar de beste is!

 

En als het kind dan zelf ouder wordt, zoekt het opnieuw op wat het zo heeft moeten missen: dat samenhorigheidsgevoel. Alleen, dit is binnen deze maatschappelijke samenleving al veel moeilijker te bereiken, want quasi iedereen heeft geleerd dat het ieder voor zich is tijdens de jeugd. En ook al wil je het misschien anders, het zit zo in je geconditioneerd dat er slechts weinigen vanaf geraken. Enige wat je dan nog kan doen is een uitweg zoeken: voor sportieve mensen kan dit een sportclub zijn, maar mensen die niet graag sporten zoeken liever iets op waar ze zich aan kunnen spiegelen zoals een voetbalploeg.

 

En O wee, als dit samenhorigheidgevoel verstoord wordt door een verliezende ploeg, want mensen die dat gevoel op dat moment heel erg missen, halen hun losse handjes of vuisten inderdaad wel eens naar boven, gericht op degenen die er totaal niets kunnen aan doen. En bij iedere slag denken ze dan ‘GOAL!’.

losse handjes

 

 

 

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.