14-06-10

Kriskras.

 z69865927

Kriskras krassen in mijn huid,

Met scherven van glas,

Om me te herinneren hoe pijnlijk het was.

 

Hoe mooi ik ook ben,

Het is iets dat ik ontken.

Enkel wat lelijk is,

Is wat ik zie en denk.

 

Kriskras door mijn huid,

Luisterend naar het krijsend geluid,

…Dat mijn huid maakt als het openspringt,

Om opnieuw te horen,

‘Mijn’ innerlijk zingende « help »-koren.

 

Kreten van pijn,

Moet ik er nog zijn ?

Niemand die me hoort,

Mag ik er nog zijn ?

 

‘Gedachten’ in mijn hoofd,

Fluisteren in mijn oor,

Kris naar links, kras naar rechts,

Wat is goed, wat is slecht ?

Ik voel me verdoofd, niet geloofd.

 

In mijn hand : kriskras,

een stuk glas.

Ik wou dat het allemaal zo doorzichtig was.

 

Dankzij de pijn,

Weet ik dat ik er nog ben,

Alleen weet ik niet,

Of ik er wel aan wen.

 

Want zoals men pijn niet ziet,

Is het net alsof men mij niet ziet,

Wat ik voel vanbinnen,

voelt men niet vanbuiten.

 

Daarom maak ik een wonde,

Alsof ik leef in een zonde,

Om naar buiten te doen komen,

Wat vanbinnen zit….kriskras door elkaar.

 

Written and performed by myself J.

 [Niet dat ik zelf ooit in mijn armen gekrast heb, maar het is een gedicht die mijn gevoelens van vroeger vertegenwoordigen].

Commentaren

krassen Gelukkig heb je het nooit zelf gedaan! Al tegen meisjes gebabbeld die het wel deden, het was meestal om een pijn te voelen groter dan de pijn die ze in hun hart hadden zodat ze die met de grotere pijn niet meer voelden! Een anderd deed het om de kick omdat er dan endorfines loskomen en dat een kortstondig euforisch gevoel geeft. T is van horen zeggen he, maar k geloof het wel !

Gepost door: christa | 14-06-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.