10-06-10

Het denken (in een relatie).

De kindertijd…hoe zalig kan die niet zijn. De voornaamste reden dat een kind zich goed en gelukkig voelt is omdat het zich niets aantrekt van de wereld. Het loopt en speelt en voelt. Soms heeft het pijn en soms plezier. Maar waarom het kind pijn of plezier heeft beseft het kind niet. Het voelt gewoon… het IS! En daarmee leeft het ook meestal onbezonnen, net zoals in de wilde natuur ook alles zijn gang gaat. Iedere handeling is eerder een instinctief gegeven dat van ergens ‘vanbinnen’ komt. Of dit nu positief of negatief is (voor zichzelf of voor een ander) doet er voor het kind niet toe.

Maar een kind wordt ouder, hierdoor groeit het lichaam en normaal gezien ook de hersenen. Vanaf dan kunnen er wel eens problemen ontstaan. Want met de groeiende hersenen evolueert ook het denken mee. Dit kan erg nuttig zijn omdat men op die manier bepaalde systemen kan ontwikkelen die nuttig zijn om op een comfortabele en veilige manier door het leven te gaan. Dat denken zou zich op een normale manier moeten ontwikkelen. Sommige mensen hebben echter in hun kindertijd meer tegenslag dan de ander. En hoe meer tegenslag men als kind heeft, hoe vroeger men begint te denken. Niet over de schoolse en technische kennis, nee. Men begint te denken over het leven. Want door al het innerlijk ‘leed’ voelt het denken zich genoodzaakt om in te grijpen vooraleer de ganse gevoelswereld zwart ziet van afkeer tov het leven. Zoals de mens zich via het denken aan de top van de natuur geworsteld heeft om te overleven, doet ook ieder individu dit, om hun negatieve emoties te overleven.

Het gevaar bestaat echter, indien je als kind te vroeg begint te denken over dingen die je als kind niet kan begrijpen (waarom men je bijvoorbeeld opzettelijk pijn doet), dat je begint vast te zitten in een steeds wederkerend patroon. Je creëert dan immers een vorm van vluchtweg. Vluchten in het denken om gevoelens niet te moeten voelen. Het kan de meest gevoelige mensen tot gevoelloze wezens maken. Het zou mij zelfs niet verwonderen dat veel seriemoordenaars deze weg ondergaan hebben. Alleen zullen die mensen te egoïstisch/narcistisch (geweest) zijn vanuit hun ‘ziel’ dat ze waarschijnlijk als kind reeds altijd liefde zullen geëist hebben (eventueel zonder dit te tonen), waarna de emotionele frustratie gegroeid is tengevolge van geen beantwoording aan de hoeveelheid liefde die ze zelf willen of eisen. Uiteindelijk moeten die emoties geuit worden en vervalt men in het denken om dit op een uiterst geslepen manier te kunnen doen veelal via gewelddadige wijze. En op dit ene moment dat ze die ‘slachting’ of verkrachting of beide uitvoeren denken ze niet, maar is het voor hen een vorm van meditatie en laten ze alle opgekropte emoties en frustraties los. Waarna ze terug vallen in het denken om alles mooi verborgen te houden. Veel mensen reageren zich ook op een dergelijke manier af tov hun partner, maar beperkt zich dan wel eerder tot huiselijk geweld, dominantie of pesterijen. Men reageert dan op de partner af, wat men in de jeugd of het verleden heeft mislopen, waar de partner zelf niets kan aan doen trouwens.

Terug naar de ‘normale’ mensen nu: het denken heeft één groot voordeel. Het kan je controle opleveren. Controle over je emoties. Niet zelden zullen mensen, die als kind te vroeg over het leven hebben beginnen denken, controlefreaks worden. Dit hoeft uiteraard niet als kind geweest zijn, maar kan ook in een later stadium als volwassene ontstaan zijn. Ze zullen dan proberen van alles te begrijpen wat er rondom zich gebeurd, waardoor ze zich ook veel vragen stellen over het hoe en waarom van een bepaalde handeling door de partner of iemand anders. Vroeg of laat krijgt men daar in een moment van verlichting dan een antwoord op waardoor men er ook mee weet om te gaan gevoelsmatig. Bijkomend voordeel van dat weten is, dat men dan controle kan uitoefenen op eigen en andermans leven maw men heeft het gevoel dat men het leven onder controle heeft. Het lijkt een logische redenering, maar het is het niet, want niets in het leven is echt voorspelbaar.

Ook ‘Superman’ (Christopher Reeve) superman_flying-12275
 is uiteindelijk geëindigd in een rolstoel door een ongeluk tijdens het paardrijden. Teveel denken is niet goed. Het zorgt ervoor dat je minder gaat genieten van de mooie momenten van het leven. Misschien was het ooit wel goed in een bepaalde situatie, maar als die situatie voorbij is, laat je het beste het denken terug los. Dit wil niet zeggen dat je niet moet voorzichtig zijn in het leven en niet moet zorgen voor voorbereidende bescherming als dit binnen je (financiële) mogelijkheden ligt. Maar als je dit niet kunt, val je misschien best terug op je kind-zijn door gewoon te ZIJN en te ervaren.

Veel denken kan je tot een slim mens maken, maar misschien zijn de slimste mensen wel degene die nooit denken!

Commentaren

denken Moeilijk om een perfect evenwicht te creëren tussen "denken" te veel of te weinig, om enerzijds niet al te oppervlakkig te zijn en ook niet een grote piekeraar die constant angstig door het leven gaat

Gepost door: christa | 10-06-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.