09-06-10

In de haren.

Gisteren weer eventjes de traankraan open gezet. Op de ‘losmakende’ muziek van Wim Mertens. Tijdens die tranenval kreeg ik een beeld naar voor vanuit mijn jeugd. We sliepen toen met drie in een kamer, gelukkig in elk zijn eigen bed. Eén van mijn broers werkte toen als hulpkok via leercontract. Een leercontract bracht toen nog niet zoveel op zoals nu de gewoonte is. Als ik me niet vergis kreeg mijn broer (of beter gezegd mijn ouders, want hij moest het geld afgeven) toen 2500 bef per maand voor zijn dagelijks werk. Jawel, een goede 60 euro. Een vorm van straf zeker als je toen je best niet deed of kon doen op school? Het lijkt me meer op een vorm van dwangarbeid en dat was het eigenlijk ook voor de meesten.

Terug naar de slaapkamer nu. Na een harde werkdag kwam mijn broer ’s nachts thuis. Iedereen lag al te slapen. Eén van mijn nadelen was echter dat ik toennertijd regelmatig een bronchite had. Zal wel eerder psychosomatisch geweest zijn, want sinds ik van thuis weg ben, ben ik maar heel zelden ziek (alhoewel ik nu toevallig ook een bronchite heb, zou dit de link gemaakt hebben naar dit gedachtebeeld uit het verleden?). Bij een verstopte neus hoort het bijhorend snurkgeluid, net alsof je zit te snorkelen in je dromen. Voor iemand die reeds in slaap ligt, kan dit storend geluid misschien niet opgemerkt worden, maar voor iemand die nog moet inslapen kan dit best een marteling zijn. En voor mijn broer was dit blijkbaar een marteling, want nog halfdromende werd ik plots wakker omdat ik mijn hoofd heen en weer voelde gaan in verticale richting. Broerlief kon de stress niet meer aan en had er niet beter op gevonden van aan mijn haren te trekken. Pijn voelde ik niet omdat ik nog in slaaptoestand was, maar mijn slaap was wel verstoord. Ik was wel blij dat het niet mijn schaamharen waren waar hij aan trok, dat ging minder deugd gedaan hebben, maar ik denk niet dat ik die toen al had. Hoe het verder verlopen is weet ik niet meer, alleen dat uiteindelijk iedereen wel zijn nachtrust teruggevonden heeft. 

In stresstoestanden kunnen mensen wel eens overmatig reageren. Gezien de aanhoudende stresstoestanden thuis, kan ik dus best begrijpen dat hij overging op een dergelijke reactie. Stress brengt je immers terug naar je primitieve gevoelens waardoor je soms vergeet dat je iemand kwetst die je eigenlijk graag ziet. Maar mijn broer was dit wel volledig vergeten. Toen ik hem dit eens vertelde moest hij er hartelijk om lachen. Eigenlijk vond ik het niet zo leuk: toen niet, en ook nu niet. Blijkbaar zag hij nog steeds niet in dat het mij eigenlijk vanbinnen wel iets gedaan had, al weet ik zelf met moeite wat juist.

Wat ik nog erger vond echter, was het feit dat mijn vader blijkbaar alles gezien had vanuit de gang, via de deurspleet, want de slaapkamerdeur kon niet volledig dicht. Mijn vader verweet me ergens dat ik niet op de juiste manier gereageerd had, dat ik me had laten doen. Tja, als je met een nog slapende kop plots in de realiteit gebracht wordt ben je toch niet altijd zeker of je nog droomt of in een nachtmerrie terechtgekomen bent dacht ik toen. Als ik er achteraf dieper op doordacht drong het tot mij door dat mijn vader zelf eigenlijk ook niet het juiste voorbeeld gegeven had. Hij zag dat er iets verkeerd gebeurde en reageerde zelf niet. Waarschijnlijk één van de redenen dat ik mij tijdens mijn puberteit de eigenschap eigen gemaakt had van me te laten doen. Ik had mij stilletjes het gedragspatroon ontwikkeld dat anderen mochten doen wat ze met je wilden.

Gelukkig heb ik dit achteraf ingezien en besef ik sindsdien dat je het recht hebt om je grenzen te stellen en daar ook adequaat mag  op reageren. Spijtig genoeg zijn er andere mensen die daarin vast blijven zitten, ook al zijn ze volwassen. Het kan in extremis leiden tot moordende gevolgen. Denk maar aan de huidige moordzaak “Yoshimi” (zie ook: Corteel-Een-doodbraaf-mens), waarbij de dader het verwijt krijgt van zijn gevoelens teveel opgekropt te hebben waardoor het emotioneel ‘vat’ uiteindelijk te vol werd. Geef mij dan maar de emotionele aderlating via tranen vóór het vat vol is!

De commentaren zijn gesloten.