31-05-10

Dokterstoestanden.

Toen ik 26 was had ik besloten van me eindelijk eens te laten opereren. Sinds mijn zestiende werd immers via het medisch schoolonderzoek vastgesteld dat ik blijkbaar spataders op één van mijn teelballen had. En aangezien dit de kwaliteit van de sperma beïnvloed vond ik het beter van dat maar eens te laten doen. Ik, of beter gezegd mijn ouders, konden dat niet op mijn zestiende laten doen om de éénvoudige reden dat mijn ouders het geld daar niet voor hadden. Door de aanwezige armoedige toestanden zaten hun gedachten bij ‘belangrijker’ zaken en was een dergelijk ‘iets’ maar een bijkomstigheid. Zolang je er maar niet van doodgaat moeten ze gedacht hebben. Eindelijk kon ik dus op eigen initiatief beginnen werken aan de tekortkomingen van mijn gezondheid. Eén daarvan was dus die operatie.

Eénmaal in de kamer van het hospitaal moest ik mij volledig uitkleden en zo een typisch witte schort aandoen die langs de achterzijde open is. Alhoewel ik normaal altijd mijn slip aanhou in dergelijke gevallen, kon ik nu niet anders dan volledig naakt te gaan vermits dit voor de operatie ook wel nodig was. Nà de nodige pillerij en vragenlijsten mocht ik uiteindelijk meegaan naar de operatiezaal. Niet via het transport van het bed maar wel degelijk te voet. De verpleegster liet me voorgaan, vermoedelijk om op die manier te kunnen profiteren van het al dan niet mooi zicht dat ze zou krijgen. En mijn vermoeden werd bevestigd door het feit dat ik plots een klets op mijn blote kont kreeg. Ik heb er niet op gereageerd en zij gebaarde verder ook van niets, zij het dan wel met een glimlach. Achteraf, toen ik met mijn moeder in het caferia van het ziekenhuis iets zat te drinken, omdat mijn moeder dan opgenomen was, kwam ook die verpleegster tijdens haar pauze binnen waarna ze hevig naar mij zwaaide. Opnieuw reageerde ik niet terug, ook omdat ik haar niet kende en eigenlijk niet wist waarom ze zwaaide naar een ‘onbekende’. Blijkbaar moet ik bij haar in de smaak gevallen zijn.

Dergelijke ‘doktertoestanden’ gebeuren wel meer blijkbaar. Volgens een enquete komt het wel vaker voor dat een (zwakke) dokter een ‘relatie’ heeft met één van zijn klanten. Waarschijnlijk veroorzaakt door vrouwen die zich alleen voelen en inspelen op de intieme situatie om de dokter haar te laten betasten om zo van het ene naar het andere te kunnen komen. Tja, de dokter moet nu éénmaal zorgen voor het welbehagen van zijn klant en  daarenboven is  hij gebonden door het beroepsgeheim. Hij zal het in ieder geval wel niet op de medische fiche plaatsen van de patient. Een ex-vriendin van mij had zo een gyneacoloog die de gewoonte had van bij al zijn klanten eens in hun billen te nijpen, toch volgens zeggen van mijn toenmalige vriendin. Hij zal wel af en toe eens lappen gekregen hebben, maar al de rest heeft hij intussen wel goed meegenomen. Mijn ex-vriendin heeft uiteindelijk wijselijk besloten van naar een vrouwelijke gyneacoloog te gaan.

Jaja, soms gaan mensen zodanig op in het uitoefenen van hun beroep dat ze privé met werk beginnen te mengen. Meestal is dat geen goed idee, omdat je dan ook de grens niet meer kan trekken voor jezelf over wat mag en niet mag.

En nu ben ik weg naar mijn vriendin: doktertje gaan spelen Lachen!

29-05-10

Een weegschaal.

Gisterenavond ben ik eens bij mijn jongere broer op bezoek geweest. Het was al een tijdje geleden en het is dan uiteraard leuk om elkaar nog eens terug te zien. Zeker als je het goed met elkaar kan vinden. Terwijl we zaten te praten besefte ik gevoelsmatig dat ik erg veel van hem hou, op een niet-incestueuze manier uiteraard. We hebben dan ook een erg sterke innerlijke band opgebouwd tijdens onze jeugdjaren. Net zoals ik durft hij wel eens filosofisch na te denken over het leven, wat ik erg leuk vind, want dan kunnen we ook eens van mening en visie wisselen en onszelf eventueel corrigeren indien er een ‘verkeerde’ visie zou zijn. Als een ‘verkeerde’ visie al zou bestaan tenminste.

‘To the point’: op een bepaald ogenblik zegt hij dat een relatie als een weegschaal is. En een weegschaal moet niet, maar blijft altijd het best in evenwicht. Dit geldt trouwens ook voor het lichamelijk gewicht. Als je je dagelijks of op gegeregelde tijdstippen weegt en je ziet dat je lichaamsgewicht (te snel) toeneemt of afneemt, dan weet je dat je best iets onderneemt om het terug op het ‘normale’ peil te brengen. Dit hoeft uiteraard niet, maar veelal krijgt men daar achteraf wel spijt van als men het niet doet.

Awel, met een relatie is dit net zo. Er moet een evenwicht zijn en je moet het in de gaten houden. Bij de start van een relatie heb je langs de ene zijde de mannelijke kant en aan de andere zijde de vrouwelijke kant. In volle verliefdheid vindt men al snel een vorm van evenwicht om goed met elkaar om te kunnen gaan, temeer dat je dit evenwicht ook wilt vinden want de persoon die je graag ziet wil je niet kwijt. Met de dagen, maanden, jaren kan het echter gebeuren dat één van beide zijden wat escaleert waardoor de weegschaal uit haar evenwicht geraakt. Dan wordt het tijd om in te grijpen zodat de weegschaal terug in balans kan gebracht worden.

Het grote verschil met een echte materiele weegschaal is hier echter dat je in een relatie oog moet hebben voor twee gewichten: die van jezelf en die van de ander. Als de ander escaleert stuur je het beste bij zodat hij/zij terug op zijn/haar plaats gezet wordt. Het terugkeren op de juiste plaats hangt natuurlijk ook af van de wil van de ander om dit te doen. Wil hij/zij dit niet doen, dan is dit al een teken aan de wand dat de relatie uit evenwicht aan het geraken is. Je kan dan twee dingen doen: a) je erbij neerleggen en afwachten b) iets ondernemen om jezelf in te dekken voor het geval de weegschaal helemaal uit evenwicht geraakt. In geval a) leef je eigenlijk op hoop. En hoop heeft veelal te maken met wanhoop. Dus daar ben je volgens mij niet goed bezig. Nee, ik opteer liever voor geval b). Je kunt nu éénmaal de wil van een ander niet domineren, tenzij via onderdrukking (mannelijk) of manipulatie (vrouwelijk), wat ook heel regelmatig gebeurt. Maar als je geen onderdrukking wilt toepassen, dan zorg je het beste toch voor zelfbescherming. Als de partner er immers plots vandoor gaat, al dan niet met een ander, of als je er zelf vandoor wil, dan is het toch beter dat je er niet teveel schade, hetzij materieel, hetzij emotioneel, aan overhoudt.

Om jezelf in de gaten te houden of je uit de evenwichtsrelatie geraakt is natuurlijk moeilijker. Mensen kiezen, net zoals bijna alles in de natuur, het liefst voor de gemakkelijke weg en houden daardoor nu éénmaal van (uit)vluchten. Als je jezelf betrapt op ‘uit evenwicht geraken’ zal je daardoor veel sneller geneigd zijn van jezelf goed te praten om zo verder in je gedrag te kunnen volharden. Natuurlijk komt dit ‘eigenzinnig’ gedrag niet zomaar naar boven. Het zal ook wel zijn redenen hebben. Het feit dat een relatie uit evenwicht geraakt is slechts zelden aan één persoon te wijten  (niet zelden geraakt die zelfs mede uit evenwicht door een derde persoon). Hoedanook is een relatie teveel een mechanisme van aktie en reaktie zonder woorden. Wat men tekort komt in woorden brengt men dan wel in daden om. Het opwekken van jaloezie bijvoorbeeld, door te flirten met een ander, is zo een vorm van woordenloze communicatie om te zeggen tegen de ander van “Hé, je bent verkeerd bezig! Je duwt me weg van jou!” . Dergelijke acties kunnen best wel leuk zijn of lijken, maar wekken dan wel een mogelijke negatieve emotie op bij de ander die, afhankelijk van degene die het ondergaat, tot hypocriete situaties kan leiden.

Voor een goede opbouw van een relatie kan je dus best negativiteit mijden vind ik. Dit begint in de eerste plaats door eerlijk te zijn met jezelf en daar ook naar te handelen in eerlijkheid tegenover de partner. Als je de relatie niet meer ziet zitten zoals ze is moet je je besluiten nemen, als je dat durft tenminste. Je kan wel redenen oproepen dat je de relatie niet verbreekt omwille van de kinderen of omdat je het financieel niet kan dragen, maar als de ‘vreemde gang van zaken’ door de partner of door jou ontdekt wordt is dat toch uiteindelijk de prijs die je zal betalen, alleen krijg je er dan wel veelal schuldgevoelens, rancune en pesterij bij naast de andere misérie.

28-05-10

Verborgen verdriet.

 

Gisteren had ik nog schilderwerk te doen in huis. Bij een werkje hoort een muziekje en ik word aangetrokken tot de CD van de film “Miami vice”. Best een goede CD die mijn oren zelfs af en toe deed flapperen. Muziek kan echter ook emoties opwekken, met de lichamelijke reacties die erbij horen. En terwijl ik luister naar de muziek, en toevallig kijk naar de trouwfoto van mijn ouders duwt water zich vanuit mijn hart omhoog om dan uit mijn ogen te vloeien als tranen. Jawel, ik had een plotse huilbui. Dat heb ik wel vaker als ik naar bepaalde muziek luister, of een gedicht schrijf. Bepaalde woorden of klanken ‘triggeren’ dan die tranerige reaktie. Schaam ik me ervoor dat ik als man huil? Bijlange niet. Iedereen huilt wel eens. Zelfs de grootste gangster zal huilen als hij verdriet heeft, al zal het misschien eerder voor zijn gestorven pitt-bull zijn. Natuurlijk is mijn mannelijk ego wel zo groot dat ik dat eerder verborgen zal doen, maw als ik alleen ben.

Die huilbuien doen wel deugd. Het voelt aan als een loslaten van verdriet uit het verleden. Het feit dat ik ‘toevallig’ naar de trouwfoto van mijn ouders keek zal wel de echte trigger geweest zijn. Ze zijn beiden reeds overleden en hebben mij in mijn kinderjaren onbewust (van beide zijden) eigenlijk veel verdriet bezorgd. Het feit dat ze het onbewust deden maakt echter veel goed, wat het opgekropte verdriet daarom niet minder maakt. Ik kan hen handelen begrijpen omdat er tengevolge van de miserabele situatie waar ze in zaten, geen tijd voor affectie was. Overleven was al wat telde. Althans dat dachten ze, waardoor ze er ook naar leefden en zelfs hun kinderen aanleerden van zo (verder) te leven. Nog steeds zit onder andere die spontane reaktie in mij van te kijken hoeveel iets kost, om zeker te zijn dat ik niet teveel zou uitgeven, vermoedelijk onbewust denkende dat ik anders niet zou overleven.

Hoe het ook zij, terwijl dat ik naar die foto keek had ik het besef ik dat ik ze nog altijd graag zie, ook al leven ze niet meer. Ik mis hen, samen met de mooie momenten die er hadden kunnen zijn en nooit meer zullen zijn. Ik zal wel niet de enige zijn met verborgen verdriet. Alhoewel het voor mij geen verborgen verdriet meer is, omdat ik heb moeten beseffen en vooral toegeven tgv die huilbuien dat er ook in mij verborgen verdriet zit. Ik ben er zeker van dat veel mensen met een dergelijk verdriet rondlopen maar dit weigeren te (h)erkennen, zodat het ook niet kan loskomen via waterlanders. Onbewust stuurt het dan hun gedrag en gevoel, zichzelf afvragend waarom ze zich niet goed in hun vel voelen en psychologische remmingen of psychosomatische reakties hebben terwijl ze in principe toch alles hebben wat ze willen.

In mijn geval komt het verdriet nu voornamelijk uit mijn jeugdjaren, of toch uit de periode tot aan mijn 26e jaar. Het is ongelooflijk wat een last een mens kan meedragen zonder dat hij/zij daar het besef van heeft. Wat erger is: éénmaal je er wel het besef van hebt, is het een lange weg te gaan om toch alles te verwerken zodat alles terug op zijn plaats komt vanbinnen. Het is dus eigenlijk opnieuw een vorm van dezelfde ‘lijdensweg’ die je dient te ondergaan want wat je toen niet kon verwerken (wegens geen tijd, want je moest ‘overleven’), moet je opnieuw verwerken. Al wat ik weet is dat het uiteindelijk wel de moeite waard is, want iedere keer voel ik me beter en beter worden. Het worden van wie ik echt ben en wil zijn, met een groeiend zelfvertrouwen. Ik zou dus zeggen, aan al de mensen die met verborgen verdriet zitten: “Huilen maar!” .

 

26-05-10

Bezigheidstherapie

Op een blog ( http://charlielove.skynetblogs.be/ ) stelde zich iemand de vraag wat de zin van een relatie is. Ik heb geantwoord dat volgens mij de zin van een relatie voor de mens voornamelijk een vorm van bezigheidstherapie is. Indien een mens zich immers niet kan bezighouden voelt hij/zij zich veelal nutteloos. Het gevoel dat men zelf geen waarde heeft komt dan naar boven, en door voor iemand anders te ‘zorgen’ kan men zich meer waardevol voelen. Als je dieper in de kern gaat hebben mensen dus een relatie uit vorm van egoïsme, omdat men er zelf beter van wordt. Is het niet materieel, dan wel gevoelsmatig. En als je daar nog dieper op ingaat, zou je zelfs kunnen denken dat mensen die totaal niet zonder relatie kunnen eigenlijk mensen zijn die….egoïstisch zijn, of toch egoïstischer dan mensen die wel zonder een relatie kunnen. En alhoewel mannen er in het algemeen bekend om staan bij de vrouwen van egoïstisch te zijn, zijn het toch de vrouwen die veelal méér dan sex alleen willen en de situatie in de richting van een relatie duwen. Hiermee komt hun egoïsme dan eigenlijk naar voor, zij het dan eerder subtiel verborgen, maar dat is dan ook meer een vrouwelijke eigenschap. Dat vrouwen veel sneller geneigd zijn tot een relatie kan misschien wel gelinkt worden aan dat ‘waardevol’ gevoel dat ze erdoor krijgen, alhoewel ze best evenveel waard zijn zonder die relatie. Want de relatie op zich verandert niets specifieks aan wie je bent. Maar het geeft je iets om je bezig te houden zodat je niet teveel moet stilstaan bij jezelf en wat je zelf voelt vanbinnen. Vermits vrouwen zichzelf wel eens naar beneden halen, veel te veel zelfs naar mijn bescheiden mening, is een relatie dus een goede uitlaatklep voor hen.

Je hebt ook mensen die totaal niet alleen kunnen zijn, maar stilletjes denk ik dan dat dat mensen zijn die moeilijk met zichzelf kunnen leven en dus eigenlijk misschien ook moeilijk zijn om mee samen te leven. Ergens best wel een ‘gevaarlijk’ punt, want het zijn juist die mensen die continu op zoek zijn naar zekerheid en dus wel eens van de hak op  de  tak durven veranderen van relatie in de hoop dat de nieuwe relatie nog hechter wordt waardoor de kans om alleen te vallen nog meer wegvalt.

Ikzelf kan best alleen zijn, temeer daar ik ook hou van mezelf. En soms stel ik me dan de vraag of het niet beter zou zijn voor mij om verschillende niet-relationele vriendinnen te hebben waar ik af en toe eens een uitstap mee doe, eens lekker ga gaan eten, eens goed knuffel en goede sex mee heb en voor de rest weer een vrije vogel ben in mijn doen en laten. Het zou ook een vorm van bezigheidstherapie zijn, alleen zou het minder vervelen dan een ‘gewone’ relatie als ik het een beetje grof mag zeggen. Juist die verveling is misschien ook de reden waarom mensen wel eens vreemd gaan. Maar op dat vervelingsgebied heb ik zeker niet te klagen wat mijn vriendin betreft…..ze kan me immers goed bezighouden!

25-05-10

Stalking.

Vorige week heb ik een kort programmaatje gezien op de nederlandse tv. ‘De wandeling’ heet het programma, waarin mensen tijdens een wandeling persoonlijke ervaringen vertellen. Die week betrof het een dame die te maken gekregen had met stalking.

 

Alhoewel stalking veelal iets lijkt alsof het nà de breuk gebeurt, had deze dame te maken met een stalker terwijl ze er een relatie mee had. Zotte wereld, niet?! Tengevolge van een ‘verse’ scheiding en uitstoting door haar familie, die blijkbaar de zijde van haar ex-man koos, voelde ze zich heel, heel, heel alleen. Logisch gevolg was dat het verlangen naar liefde, om door iemand graag gezien te worden, stelselmatig groeide. Gelukkig was er daar die ene redder in nood, die haar overlaadde met bloemen en liefkozingen waardoor ze zich blijkbaar gedwongen voelde om er verliefd op te worden. Ik schrijf wel ‘gedwongen’ omdat ik vind dat je verliefdheid niet altijd kiest, maar eerder opgedrongen wordt, vanwaar die drang dan ook moge komen. In haar geval noem ik het zelfs valse verliefdheid, omdat ze volgens mij niet echt verliefd was op die man in kwestie, maar zo gelukkig was dat er iemand aandacht voor haar had dat ze bij zichzelf een verliefdheid ontwikkelde ten opzichte van hem waardoor ze ergens zichzelf ook kon binden aan hem. Die man zal ook wel geweten hebben dat hij dat, gezien haar situatie, in die richting kon manipuleren door overdreven aandacht te geven.

 

Maar de man zat blijkbaar vast in zijn eigen val, want al de aandacht die hij haar in het begin gegeven had, wou hij naderhand ook terugkrijgen. Eerlijk is nu éénmaal eerlijk! Dus begon hij tijdens de relatie meer en meer van haar te eisen, zodat hijzelf nu het gevoel kon krijgen dat ook híj graag gezien mag worden. Eerste signaal dat hij aan het ontsporen was kwam naar voor toen hij op een avond telefonisch aan haar vroeg of zij niet wou langskomen. Uiteraard had ze dat graag gedaan, maar ja, alhoewel reeds slapende, moest ze toch toezicht houden op haar kinderen. Hij bleef echter aandringen waarna ze besloot van vlug eens naar hem toe te gaan, vermits de kinderen toch sliepen en haar vriend maar enkele straten verder woonde. Het zal wel duidelijk zijn dat dit een totaal verkeerde keuze was. Ten eerste vind ik niet dat je je (slapende) kinderen alleen in huis achterlaat. Ten tweede kon hijzelf toch naar haar toe gegaan zijn vermits de afstand even ver was en het vooral hij was die haar wou zien. Maar daar ging het hem niet om. Nee, het ging hem om de aandacht. Hij was nu blijkbaar degene die het gevoel wou hebben dat er iemand hem graag zag. En dat kan je maar tonen door bepaalde zaken  op te offeren zal hij wel gedacht hebben. Door toe te geven, haar eigen kinderen ‘achter te laten’ en naar hem toe te gaan, wist hij nu instinctief dat zij een zwakte had die hij kon gebruiken om zijn aandachtswensen gedaan te krijgen. Vanaf dat ogenblik werd hij dan ook agressiever en veeleisender. Ze mocht niet meer naar haar werk gaan, en deed ze het toch dan kreeg ze slaag. Zoveel zelfs dat ze hem uiteindelijk vroeg om niet meer in haar aangezicht te slaan, maar liefst in de minder zichtbare zones. Op dat gebied was er blijkbaar wel een goede communicatie want dat deed hij dan ook. Ook haar wagen moest eraan geloven: van rotte eieren en verf tot en met krassen op de wagen. Hij volgde haar continu en wou anders ook weten waar ze naartoe geweest was.

 

Ze heeft uiteindelijk toch het slagveld kunnen verlaten dankzij haar dochter die tijdens een slaande ruzie de politie gebeld had. Het maakte iets wakker in de moeder: het besef dat ze dit haar eigen kinderen niet kon aandoen van zo verder te leven. Nu voelt ze zich naar eigen zeggen gelukkig, alhoewel ik mezelf wel de vraag stel of ze nog vertrouwen zal hebben in een relatie of mannen in het algemeen. Van zichzelf had ze nooit gedacht dat haar dit zou kunnen overkomen. Ze lachtte dergelijke situaties zelfs weg als ze daarover hoorde: “Niet met mij!”, zei ze dan. Het tegendeel bleek waar. De hoofdreden dat ze zich zo liet doen lagen volgens haar aan drie factoren: ten eerste was ze verliefd en vond ze het blijkbaar de moeite waard om daarvoor slaag te moeten incasseren. Maar liefde moet van beide kanten komen zeg ik dan maw ‘eis respect voor je verliefdheid’. Ten tweede was er ook de angst dat ze had voor hem, want wat zou hij niet doen als zij hem uiteindelijk zou verlaten. Een terechte gedachtengang trouwens. Ten derde was er de schaamte naar de buitenwereld toe. Voornamelijk die laatste factor bleek zwaar door te wegen. Nog maar eens een bewijs hoe weinig maatschappelijk begrip er is voor en door de mensen onder elkaar. Het is een begrip die nochtans moet groeien als we het allen beter willen hebben, want het geeft een bescherming aan jezelf en aan anderen.

 

Waarom de man haar stalkte? Aangezien stalking veelal een vorm van aandachttrekkerij betreft, zal die man zich in zijn verleden tekort gedaan gevoeld hebben op het gebied van liefde. Het toont aan dat liefde geven aan kinderen tijdens hun opgroeiproces een heel belangrijk gegeven is. Eénmaal volgroeid, en ze hebben te weinig liefde ontvangen, dan eisen ze dat later toch terug op (van iemand anders). Dit kan op een positieve manier gebeuren, maar aangezien de wet van Murphy ook voor de menselijke ziel geldt, gebeurt dit nogal eens op de minder aangename negatieve manier.