29-05-10

Een weegschaal.

Gisterenavond ben ik eens bij mijn jongere broer op bezoek geweest. Het was al een tijdje geleden en het is dan uiteraard leuk om elkaar nog eens terug te zien. Zeker als je het goed met elkaar kan vinden. Terwijl we zaten te praten besefte ik gevoelsmatig dat ik erg veel van hem hou, op een niet-incestueuze manier uiteraard. We hebben dan ook een erg sterke innerlijke band opgebouwd tijdens onze jeugdjaren. Net zoals ik durft hij wel eens filosofisch na te denken over het leven, wat ik erg leuk vind, want dan kunnen we ook eens van mening en visie wisselen en onszelf eventueel corrigeren indien er een ‘verkeerde’ visie zou zijn. Als een ‘verkeerde’ visie al zou bestaan tenminste.

‘To the point’: op een bepaald ogenblik zegt hij dat een relatie als een weegschaal is. En een weegschaal moet niet, maar blijft altijd het best in evenwicht. Dit geldt trouwens ook voor het lichamelijk gewicht. Als je je dagelijks of op gegeregelde tijdstippen weegt en je ziet dat je lichaamsgewicht (te snel) toeneemt of afneemt, dan weet je dat je best iets onderneemt om het terug op het ‘normale’ peil te brengen. Dit hoeft uiteraard niet, maar veelal krijgt men daar achteraf wel spijt van als men het niet doet.

Awel, met een relatie is dit net zo. Er moet een evenwicht zijn en je moet het in de gaten houden. Bij de start van een relatie heb je langs de ene zijde de mannelijke kant en aan de andere zijde de vrouwelijke kant. In volle verliefdheid vindt men al snel een vorm van evenwicht om goed met elkaar om te kunnen gaan, temeer dat je dit evenwicht ook wilt vinden want de persoon die je graag ziet wil je niet kwijt. Met de dagen, maanden, jaren kan het echter gebeuren dat één van beide zijden wat escaleert waardoor de weegschaal uit haar evenwicht geraakt. Dan wordt het tijd om in te grijpen zodat de weegschaal terug in balans kan gebracht worden.

Het grote verschil met een echte materiele weegschaal is hier echter dat je in een relatie oog moet hebben voor twee gewichten: die van jezelf en die van de ander. Als de ander escaleert stuur je het beste bij zodat hij/zij terug op zijn/haar plaats gezet wordt. Het terugkeren op de juiste plaats hangt natuurlijk ook af van de wil van de ander om dit te doen. Wil hij/zij dit niet doen, dan is dit al een teken aan de wand dat de relatie uit evenwicht aan het geraken is. Je kan dan twee dingen doen: a) je erbij neerleggen en afwachten b) iets ondernemen om jezelf in te dekken voor het geval de weegschaal helemaal uit evenwicht geraakt. In geval a) leef je eigenlijk op hoop. En hoop heeft veelal te maken met wanhoop. Dus daar ben je volgens mij niet goed bezig. Nee, ik opteer liever voor geval b). Je kunt nu éénmaal de wil van een ander niet domineren, tenzij via onderdrukking (mannelijk) of manipulatie (vrouwelijk), wat ook heel regelmatig gebeurt. Maar als je geen onderdrukking wilt toepassen, dan zorg je het beste toch voor zelfbescherming. Als de partner er immers plots vandoor gaat, al dan niet met een ander, of als je er zelf vandoor wil, dan is het toch beter dat je er niet teveel schade, hetzij materieel, hetzij emotioneel, aan overhoudt.

Om jezelf in de gaten te houden of je uit de evenwichtsrelatie geraakt is natuurlijk moeilijker. Mensen kiezen, net zoals bijna alles in de natuur, het liefst voor de gemakkelijke weg en houden daardoor nu éénmaal van (uit)vluchten. Als je jezelf betrapt op ‘uit evenwicht geraken’ zal je daardoor veel sneller geneigd zijn van jezelf goed te praten om zo verder in je gedrag te kunnen volharden. Natuurlijk komt dit ‘eigenzinnig’ gedrag niet zomaar naar boven. Het zal ook wel zijn redenen hebben. Het feit dat een relatie uit evenwicht geraakt is slechts zelden aan één persoon te wijten  (niet zelden geraakt die zelfs mede uit evenwicht door een derde persoon). Hoedanook is een relatie teveel een mechanisme van aktie en reaktie zonder woorden. Wat men tekort komt in woorden brengt men dan wel in daden om. Het opwekken van jaloezie bijvoorbeeld, door te flirten met een ander, is zo een vorm van woordenloze communicatie om te zeggen tegen de ander van “Hé, je bent verkeerd bezig! Je duwt me weg van jou!” . Dergelijke acties kunnen best wel leuk zijn of lijken, maar wekken dan wel een mogelijke negatieve emotie op bij de ander die, afhankelijk van degene die het ondergaat, tot hypocriete situaties kan leiden.

Voor een goede opbouw van een relatie kan je dus best negativiteit mijden vind ik. Dit begint in de eerste plaats door eerlijk te zijn met jezelf en daar ook naar te handelen in eerlijkheid tegenover de partner. Als je de relatie niet meer ziet zitten zoals ze is moet je je besluiten nemen, als je dat durft tenminste. Je kan wel redenen oproepen dat je de relatie niet verbreekt omwille van de kinderen of omdat je het financieel niet kan dragen, maar als de ‘vreemde gang van zaken’ door de partner of door jou ontdekt wordt is dat toch uiteindelijk de prijs die je zal betalen, alleen krijg je er dan wel veelal schuldgevoelens, rancune en pesterij bij naast de andere misérie.

Commentaren

Goed gesproken si. Is moeilijke materie, maar door u duidelijk verteld! Boeiende blog trouwens!

Gepost door: christa | 30-05-10

Reageren op dit commentaar

weegschaal Ik moet dus 3 weegschalen in't oog houden,....wat een bezigheidstherapie :-):-),....en ik weet dat ik meer op mijn voeding zou moeten letten,.....om sneller vooruitgang te boeken,.....maar het gaat allemaal zo tussen de soep en de petatten,....:-) en ik kies te weinig voor soep en petatten,.....

Gepost door: charlie love | 31-05-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.