25-05-10

Stalking.

Vorige week heb ik een kort programmaatje gezien op de nederlandse tv. ‘De wandeling’ heet het programma, waarin mensen tijdens een wandeling persoonlijke ervaringen vertellen. Die week betrof het een dame die te maken gekregen had met stalking.

 

Alhoewel stalking veelal iets lijkt alsof het nà de breuk gebeurt, had deze dame te maken met een stalker terwijl ze er een relatie mee had. Zotte wereld, niet?! Tengevolge van een ‘verse’ scheiding en uitstoting door haar familie, die blijkbaar de zijde van haar ex-man koos, voelde ze zich heel, heel, heel alleen. Logisch gevolg was dat het verlangen naar liefde, om door iemand graag gezien te worden, stelselmatig groeide. Gelukkig was er daar die ene redder in nood, die haar overlaadde met bloemen en liefkozingen waardoor ze zich blijkbaar gedwongen voelde om er verliefd op te worden. Ik schrijf wel ‘gedwongen’ omdat ik vind dat je verliefdheid niet altijd kiest, maar eerder opgedrongen wordt, vanwaar die drang dan ook moge komen. In haar geval noem ik het zelfs valse verliefdheid, omdat ze volgens mij niet echt verliefd was op die man in kwestie, maar zo gelukkig was dat er iemand aandacht voor haar had dat ze bij zichzelf een verliefdheid ontwikkelde ten opzichte van hem waardoor ze ergens zichzelf ook kon binden aan hem. Die man zal ook wel geweten hebben dat hij dat, gezien haar situatie, in die richting kon manipuleren door overdreven aandacht te geven.

 

Maar de man zat blijkbaar vast in zijn eigen val, want al de aandacht die hij haar in het begin gegeven had, wou hij naderhand ook terugkrijgen. Eerlijk is nu éénmaal eerlijk! Dus begon hij tijdens de relatie meer en meer van haar te eisen, zodat hijzelf nu het gevoel kon krijgen dat ook híj graag gezien mag worden. Eerste signaal dat hij aan het ontsporen was kwam naar voor toen hij op een avond telefonisch aan haar vroeg of zij niet wou langskomen. Uiteraard had ze dat graag gedaan, maar ja, alhoewel reeds slapende, moest ze toch toezicht houden op haar kinderen. Hij bleef echter aandringen waarna ze besloot van vlug eens naar hem toe te gaan, vermits de kinderen toch sliepen en haar vriend maar enkele straten verder woonde. Het zal wel duidelijk zijn dat dit een totaal verkeerde keuze was. Ten eerste vind ik niet dat je je (slapende) kinderen alleen in huis achterlaat. Ten tweede kon hijzelf toch naar haar toe gegaan zijn vermits de afstand even ver was en het vooral hij was die haar wou zien. Maar daar ging het hem niet om. Nee, het ging hem om de aandacht. Hij was nu blijkbaar degene die het gevoel wou hebben dat er iemand hem graag zag. En dat kan je maar tonen door bepaalde zaken  op te offeren zal hij wel gedacht hebben. Door toe te geven, haar eigen kinderen ‘achter te laten’ en naar hem toe te gaan, wist hij nu instinctief dat zij een zwakte had die hij kon gebruiken om zijn aandachtswensen gedaan te krijgen. Vanaf dat ogenblik werd hij dan ook agressiever en veeleisender. Ze mocht niet meer naar haar werk gaan, en deed ze het toch dan kreeg ze slaag. Zoveel zelfs dat ze hem uiteindelijk vroeg om niet meer in haar aangezicht te slaan, maar liefst in de minder zichtbare zones. Op dat gebied was er blijkbaar wel een goede communicatie want dat deed hij dan ook. Ook haar wagen moest eraan geloven: van rotte eieren en verf tot en met krassen op de wagen. Hij volgde haar continu en wou anders ook weten waar ze naartoe geweest was.

 

Ze heeft uiteindelijk toch het slagveld kunnen verlaten dankzij haar dochter die tijdens een slaande ruzie de politie gebeld had. Het maakte iets wakker in de moeder: het besef dat ze dit haar eigen kinderen niet kon aandoen van zo verder te leven. Nu voelt ze zich naar eigen zeggen gelukkig, alhoewel ik mezelf wel de vraag stel of ze nog vertrouwen zal hebben in een relatie of mannen in het algemeen. Van zichzelf had ze nooit gedacht dat haar dit zou kunnen overkomen. Ze lachtte dergelijke situaties zelfs weg als ze daarover hoorde: “Niet met mij!”, zei ze dan. Het tegendeel bleek waar. De hoofdreden dat ze zich zo liet doen lagen volgens haar aan drie factoren: ten eerste was ze verliefd en vond ze het blijkbaar de moeite waard om daarvoor slaag te moeten incasseren. Maar liefde moet van beide kanten komen zeg ik dan maw ‘eis respect voor je verliefdheid’. Ten tweede was er ook de angst dat ze had voor hem, want wat zou hij niet doen als zij hem uiteindelijk zou verlaten. Een terechte gedachtengang trouwens. Ten derde was er de schaamte naar de buitenwereld toe. Voornamelijk die laatste factor bleek zwaar door te wegen. Nog maar eens een bewijs hoe weinig maatschappelijk begrip er is voor en door de mensen onder elkaar. Het is een begrip die nochtans moet groeien als we het allen beter willen hebben, want het geeft een bescherming aan jezelf en aan anderen.

 

Waarom de man haar stalkte? Aangezien stalking veelal een vorm van aandachttrekkerij betreft, zal die man zich in zijn verleden tekort gedaan gevoeld hebben op het gebied van liefde. Het toont aan dat liefde geven aan kinderen tijdens hun opgroeiproces een heel belangrijk gegeven is. Eénmaal volgroeid, en ze hebben te weinig liefde ontvangen, dan eisen ze dat later toch terug op (van iemand anders). Dit kan op een positieve manier gebeuren, maar aangezien de wet van Murphy ook voor de menselijke ziel geldt, gebeurt dit nogal eens op de minder aangename negatieve manier.

De commentaren zijn gesloten.