24-05-10

Mag ik…?

Ik ben betrapt geweest! Door mezelf. Ik  betrap er me op dat ik regelmatig, om niet te zeggen heel regelmatig, de toestemming vraag aan mijn vriendin om dit of dat te mogen doen. Niet dat ik echt haar toestemming nodig heb, dat zou maar al te erg zijn, en als ik toch iets wil doen, dan doe ik het ook. Het feit dat ik het vraag is waarschijnlijk omdat ik haar niet wil kwetsen of tekort doen.

Nochtans vermoed ik dat het niet echt een gezonde situatie is om steeds een vorm van toestemming te vragen. Ook al is het uit een vorm van beleefdheid en ‘rekening houden met’. Alhoewel er op zich niets verkeerd aan lijkt kan het op de langere termijn haar wel een gevoel van macht geven, in die zin dat ze dan zou denken dat zij over alles mag beslissen wat ik doe. Onrechtstreeks doet ze dat ergens zelfs al, want ze manipuleert wel graag op haar eigen vrouwelijke manier. Nee, ik zal mezelf eventjes veranderen in een leraar nederlandse vervoegingen en “Mag ik…?” vervangen door “Ik zal… !”. Het klinkt veel overtuigender en geeft aan mezelf het gevoel dat ik er ook mag zijn voor mezelf. Dat ik ook recht heb om te doen wat ik wens zonder rekening te houden met een ander. Als ik rondom mij kijk doen de mensen ook niets anders: al wat telt is wat ze zelf graag hebben, zelden houdt men rekening met de ander. Nog het meest binnen de relatie. Het vormt uiteindelijk wel een egoïstische maatschappij en echt goed voor de toekomstige leefwereld van de mens en eigen kinderen zal het wel niet zijn. Aangezien egoïsme niet strookt met mijn innerlijke leefwereld zal ik mijn uitspraak toch iets verfijnen, van “Ik zal… !” naar “Ik zal….maar met mate!” .

Ik heb altijd al een verantwoordelijkheidsgevoel gehad. Reeds van jongsaf aan. Wat mijn ouders uiteraard gestimuleerd hebben want verantwoordelijke kinderen zijn nu éénmaal minder lastig dan rebelse kinderen. Bovendien is het makkelijker om een verantwoordelijk kind te sturen naar de wensen die de ouders wensen. Wat het kind zelf wil lijkt op den duur minder belangrijk waardoor het kind uiteindelijk zichzelf vergeet. Ik was/ben één van dergelijke kinderen. Mij veel opgeofferd voor een ander, om te helpen, om goed te doen. Maar als puntje bij paaltje komt blijf je wel altijd alleen achter. Het is blijkbaar ieder voor zich op deze wereld, alhoewel dat snel genuanceerd kan woorden door spreuken zoals “Je moet je hart volgen!”. Wat er men een ander zijn/haar hart gebeurt doet er minder toe dan, als je de spreuk toch letterlijk zo opvat.

Enfin, ik ben wel weer eventjes blij met deze zelfanalyse, want het doet mij vanbinnen groeien naar een volwassen persoon. Ik ben er altijd vanuit gegaan dat het nooit te laat is om wat dan ook te veranderen aan jezelf, zolang het je maar in de goede richting stuurt. Dat je er een goed gevoel aan overhoudt. En soms heb je tegenslagen nodig die je in die positieve richting dwingen. Enkel kwestie van er tijdig op in te spelen zodat men niet door de negativiteit meegesleurd wordt.

En nu ga ik gaan plassen….als ik mag Verstomd?!

De commentaren zijn gesloten.