13-05-10

Een volwassen kind.

Een man op mijn werk, J genaamd, had eens een vriendin. Hij zei altijd dat hij haar graag zag tegen mij. Moest iemand anders ermee naar bed gaan zou hij bij wijze van spreken tot doden in staat zijn. Als dat geen ’liefde’ is!

 

Zelf nam hij het echter wel niet te nauw met de huiselijke trouw. Hij ging regelmatig naar parenclubs en was daar naar eigen zeggen de koning. Ooit heeft hij daar zelfs eens een vrouw leren kennen. Het was voor die vrouw de eerste keer in een parenclub en ze was eigenlijk meegegaan op aandringen van haar man. Wat van die man een slimme zet leek, bleek achteraf een domme zet. Want de connectie tussen J en die vrouw zat wel goed waarna ze prompt begon te beseffen dat haar leven met haar man eigenlijk op niet veel meer trok en ze wijvelijk en wijselijk ervan wegging. Tja, die man moest maar ook niet zo denken met zijn lul, het brengt meestal méér nadelen dan voordelen. Tenzij op het moment zelf natuurlijk, maar daar staat men zelden bij stil anders geniet je er ook niet meer van.

 

Maar de vrouw was blijkbaar niet slimmer, want zoals mannen denken met hun testikels, denken vrouwen met hun hart. En alhoewel het intelligenter lijkt, is het even dom, want denken is nu éénmaal voorbestemd voor de hersenen. Die vrouw wist immers totaal niet dat J. nog een exemplaar thuis had zitten en had er ook nooit bij stilgestaan of die mogelijkheid wel aanwezig was. Bijgevolg groeide er tussen J. en die vrouw een mooie, voornamelijk sexuele, romance.

De maanden gingen voorbij waarbij de vrouw maar aan het lijntje werd gehouden waardoor ze zich (eindelijk) vragen begon te stellen. J ging immers altijd naar haar toe, maar hij nodigde haar nooit uit bij hem. En een vrouw die zich goed voelt bij een man hoopt, verwacht, droomt, manipuleert, … dat de ‘vrije’ situatie een bindende situatie wordt, een echte relatie samen dus. En veelal nog het liefst samenwonend. Dus was het tijd voor aktie!

 

Slim en sluw als vrouwen kunnen zijn in geval van nood had ze zijn adres op één of andere manier kunnen bekomen. Zonder zijn medeweten reed ze naar zijn huis toe (wat bijna de andere kant van belgie is) om dan de deur te zien opengaan via de handen van haar nietswetende concurrente: de partner van J.

J zelf was niet thuis en de vrouwen hebben blijkbaar een deftig gesprek gevoerd.

 

Op het werk kregen we een telefoon van hem dat hij een defect had aan de wagen. Later op de dag kwam hij dan met duidelijk betraande ogen toch toe op het werk. De vrouw van de parenclub had uiteraard tegen die andere vrouw verteld wat er allemaal gebeurd was, met uitzondering van de parenclub. Hij zat ingeklemd tussen twee vrouwen die hij wel zag zitten, maar hem niet meer zagen zitten. Met zijn vrouw heeft hij het wel kunnen goedpraten, want praten kan hij goed, zijn ‘buitenechtelijke’ vriendin echter was er totaal kapot van. Want ze zag hem echt zitten als partner voor het leven. J kon het niet nalaten van toch nog contact met haar op te nemen, maar zijn berichten of telefoontjes werden nooit beantwoord. Hij besloot op een dag naar haar huis toe te rijden en haar daar op te wachten. Na enkele uren wachten kwam ze eindelijk met een vriendin aan waarna hij uit de wagen sprong. Ze was helemaal gechoqueerd van hem te zien en begon te beven. Een gesprek werd door haar vriendin vermeden en hij mocht terug naar huis afdruipen. Ze zag er totaal onverzorgd en verwaarloosd uit, vertelde hij me achteraf.

 

Hij zei wel eens dat hij met schuldgevoelens zat tov haar, maar indien hij haar zou kunnen wippen zonder meer zou hij het ook niet laten.

 

Alhoewel ik niets persoonlijk tegen hem heb, en hem ook graag hoor vertellen, wat blijkbaar zijn sterkste kant is en dit ook gebruikt om (andermans) vrouwen in te palmen, vind ik het maar kleinzielig. Als ik hem vroeg of hij nog naar de parenclub ging, antwoordde hij:” Nog niet, ik moet het nog wat rustig aan doen om het vertrouwen van mijn vrouw terug te winnen.” Als ik hem vroeg waarom  hij geen vrijgezel bleef zei hij me dat hij die genegenheid niet kon missen om onder andere ’s nachts alleen te slapen.

 

Blijkbaar moet hij in zijn jeugd iets affectiefs mislopen hebben waardoor hij als volwassene nog steeds als een kind handelt op het gebied van ‘genegenheid’. Ik vrees dat er zo wel meerdere mannen zijn, vermits een jongen meestal snel moet leren van zijn plan te trekken en op eigen benen te staan. Net alsof jongens geen recht hebben op dezelfde affectie/protectie door de ouders zoals meisjes die (zouden moeten) krijgen.

De commentaren zijn gesloten.