04-05-10

Bangelijke verliefdheid.

Nog vorige week, heb ik ook gekeken naar “de klas van frida”. Daarin deed onder andere anja daems mee (van het radioprogramma ‘de madammen’). Daarin vertelde ze dat gans de klas verliefd was op alex cernatinski, toen een rode duivel. Anja daems wou zich echter onderscheiden en zocht een andere rode duivel om verliefd op te worden: het slachtoffer dat van niets wist was niemand minder dan enzo scifo. Ze benadrukt in het programma dat ze daar heel erg verliefd op was.

Het zal je wel niet verwonderen dat ik vanuit mijn mannenlogica niet helemaal kan volgen. Het geeft mij de indruk dat tienermeisjes (of moet ik zeggen vrouwen) iemand uitzoeken om verliefd op te worden. Zo van “Op wie zal ik nu eens verliefd worden?!” . En als je de eerste paragraaf leest lijkt dit ergens ook zo. Het komt over alsof vrouwen iemand nodig hebben om te kunnen aanbidden, ook al is die niet bereikbaar. Alleen stel ik me de vraag dan hoe oprecht dat aanbidden en die verliefdheid is. Als een vrouw tegen je zegt “ik ben nog steeds verliefd op jou!”, doet ze dat dan omdat het zichzelf een goed gevoel geeft, misschien zelfs om ‘erbij’ te horen bij haar vriendinnen, of omdat ze het écht is?! En stopt ze er dan ook even plots mee als ze er geen zin meer in heeft om verliefd te zijn? Ergens vind ik het wel bangelijk. Maar misschien is dat omdat het me een gevoel van controleverlies geeft indien ze zegt dat ze niet meer verliefd is. Als iemand zegt: “ik ben verliefd op jou!”, hoe je het ook draait of keert, het streelt je zelfvertrouwen. Niet alleen omdat je door iemand graag gezien bent, maar het geeft je ook een gevoel van macht. Macht over die persoon die verliefd op jou is, en de macht dat je de controle over je eigen leven niet kwijt bent.

De commentaren zijn gesloten.