21-04-10

Een onstabiele periode.

Gisteren ben ik met mijn broer nog eens naar de sauna geweest. Ik hou er wel van, van de warmte van de sauna, en ook van dat naakt gedoe. Het geeft een gevoel van vrijheid en ongeremdheid, temeer dat iedereen zich ‘zonder’ schaamte kan en/of mag blootgeven zonder daarbij vreemd bekeken te worden.

 

Het doet mij denken aan een bezoekje dat ik eens bracht aan diezelfde sauna, zo een zeven jaar terug. Ik had samen met enkele vrienden een saunatrip gepland. Ik was echter het eerste ontkleed, en nà eerst een douche genomen te hebben (één van de saunaregels betreffende hygiëne) stap ik in het verwarmd zwembad. Er waren ook nog twee dames aan het keuvelen in datzelfde zwembad. Nà enkele maal heen en weer gezwommen te hebben, begin ik langs de zijkant van het zwembad te stretchen. Zonder dat ik het opgemerkt had, hadden beide vrouwen zich verplaatst tot een meter van mij. “Kijk eens aan sè”, zegt er één van de twee dames eerder luidruchtig naar mij toe. Een mooie kans bood zich blijkbaar aan, maar ik heb er niet op gereageerd… .

 

Mijn toenmalige vriendin en ik stonden toen op het punt om onze relatie te beëindigen en ik was niet echt in de stemming om te ‘spelen’. Achteraf bekeken, toen onze relatie echt ten einde was vond ik het uiteraard spijtig. Want er zat meer in: de dames bleken duidelijk op zoek naar (sexueel) vertier. Temeer dat ik hen achteraf over mij de opmerking hoorde maken dat ik waarschijnlijk homo was (wat ik duidelijk niet ben) omdat ik niet inging op hun toenadering.

 

Ik ben van het principe dat men niet in het wilde weg iets moet beginnen als andere zaken nog niet emotioneel opgelost zijn. Want had ik toch meegegaan in die vrouwen hun spel, en was het toch weer goed gekomen tussen mij en mijn ex-vriendin, dan zou ik er eerder een schuldgevoel over gehad hebben. Het gevoel dat ik dan de minder stabiele situatie in onze relatie zou misbruikt hebben om vreemd te gaan. Toch stel ik me de vraag of ik er beter toch niet had op ingegaan, want uiteindelijk zijn mijn ex-vriendin en ik toch niet meer samen.

 

Ik vermoed dat er wel meer binnen relaties vreemd gegaan wordt omdat men zich op een bepaald moment niet meer gewaardeerd voelt in de relatie die men dan heeft. Natuurlijk is de onstabiliteit van de relatie ook een ideaal excuus voor sommigen (om niet te zeggen velen) om eindelijk eens vreemd te kunnen gaan. Als de relatie dan toch weer goed komt heeft men immers een geldige reden die door de tegenpartij veelal aanvaard zal worden.

De commentaren zijn gesloten.