22-03-10

Een ommekeer.

Ik herinner mij nog, in mijn puberjaren, dat ik een italiaanse vriend had. Een echte knappe italiaan, zo eentje waar de vrouwen letterlijk aan hingen. Al wat ik kon doen, met mijn lelijk uiterlijk toen, was kijken hoe hij zonder problemen de ene nà de andere vrouw binnen deed. Jaloers was ik niet, de dingen zijn nu éénmaal zoals ze zijn en dat accepteer je best of  als je dat niet kan moet je jezelf veranderen. Dat is wat ik dan ook met de daaropvolgende jaren gedaan heb. Mooiste bewijs vond ik, toen ik met diezelfde italiaanse vriend eens in parijs liep tijdens een uitstap met ons twee. Ik zei hem dat er veel mooie vrouwen waren waarop hij een beetje teleurgesteld antwoordde dat ze ‘allemaal’ naar mij keken, waarmee hij insinueerde dat er meer naar mij dan naar hem keken. Het voelde voor mij op dat moment in ieder geval wel goed aan om te horen, want ik was immers altijd het lelijke eendje geweest. Niet dat ik nu zó knap ben, maar ik krijg toch wel regelmatig te horen dat ik een mooie man ben.

 

Spreekwoordelijk zal ik het natuurlijk nooit kunnen halen van een italiaan, want italianen kunnen nu éénmaal op zo een manier slijmen dat veel vrouwen denken dat het hun eigen kwijl is. Die naïviteit van de meeste vrouwen zal ik wel nooit begrijpen. Toen ik, via chat, eens aan een vrouw vroeg wat ze zo lekker vond aan italianen, dan was dat omwille van hun temperament. En ik moet zeggen, met de jaren had ook ik temperament ontwikkeld. Hoewel dit tot leuke momenten leidde in bed, omdat ik soms nà een discussie zo opgefokt was, moet ik toch zeggen dat ik blij ben dat ik daar terug vanaf ben. En ik heb niet het gevoel dat mijn sexdaad erop achteruit gegaan is, integendeel, ik kan het nu veel langer uithouden. Kan natuurlijk ook de ouderdom zijn… .

De commentaren zijn gesloten.