20-03-10

Een reden van bedrog.

Er zijn uiteraard verschillende redenen om je partner te bedriegen, en indien die er niet zijn kan men ze nog altijd ‘uitvinden’ zodat men toch een reden heeft om over ‘de lijn’ te gaan op een gegeven moment.

 

Maar als er één hoofdreden zal zijn om te bedriegen denk ik wel dat het de kick, de andrenaline zal zijn. Je leeft samen met iemand, en als in een detectivespel probeer je die persoon te slim af te zijn zonder betrapt te worden. Een spel dat ook veel (serie)moordenaars graag spelen. Natuurlijk met het grote verschil dat de (serie)moordenaar iemand effectief doodt, terwijl de bedrieg(st)er natuurlijk niemand doodt. In het slechtste geval geeft de bedrieg(st)er enkel iemand {die waarschijnlijk van de bedrieg(st)er houdt} een virtuele messteek door het hart zodat die de bedrieglijke persoon(lijkheid) nooit meer vergeet voor de rest van zijn/haar leven.

 

Uiteraard niet erg zolang je de pijn maar niet zelf hoeft te voelen denken de meesten dan. Maar als je de gevoelens van een ander als een spel beschouwd moet men wat mij betreft niet klagen indien men zelf eens gevoelsmatig ‘in de zak’ gezet wordt op om het even welke manier. En ook dat gebeurt. Het begint als een (buitenechtelijk) spel en zonder het te beseffen begint één van de twee gevoelens te krijgen voor de ander, terwijl men veelal enkel dient als speeltje.

Het trieste van de zaak (of moet ik nu zeggen het leuke) is bovendien dat juist de bedrieg(st)ers veelal de slechtste verliezers zijn, wat ook logisch is, want bedriegen duidt vaak op een tekort aan (sterk) karakter wat uiteraard een goede reden is om zich te vergoelijken.  Zoals men op de rechtbank zou zeggen om misdadigers vrij te pleiten: “Het was een oncontroleerbare drang!”.

De commentaren zijn gesloten.