27-02-10

Vrouwelijk evenwicht.

Door mijn bericht van gisteren doet het mij eraan doordenken dat je slechts zelden naakte mannen in een film cène ziet. Niet dat het voor mij een must is, maar het geeft wel een blijk hoe achterlijk (of moet ik zeggen mannelijk?, of is dat hetzelfde J? ) onze maatschappij eigenlijk is op gebied van onderlinge wisselwerking tussen mannen en vrouwen. Ik kan het best begrijpen dat evenementen zoals ‘Ladies night’ een succes zijn. Waarom zouden vrouwen ook niet mogen genieten van de deugden waar mannen van genieten. En toch moet het blijkbaar nog georganiseerd en ‘afgeschermd’ worden van de maatschappij. Als een man naar een striptease-bar gaat is het normaal, als een vrouw een man wil zien strippen in een bar wordt het al schuin bekeken door de man. Vermoedelijk is de man in het algemeen gewoon bang om zijn (machts)positie te verliezen tov de vrouw. Niet dat ik alle vrouwen aan de macht zou willen, want ik vermoed niet dat dit ook een succes zou zijn. Nee, geef mij maar het 50/50 gedoe, een eerlijk evenwicht tussen mannen en vrouwen. Maar het is al aan het beter, traag maar zeker, en dit hangt voornamelijk van de vrouw af in welke mate ze dit ook zelf wil, want zolang ze het maatschappelijk spelletje ‘ik ben een vrouw dus ik doe vrouwedingen, jij een man dus jij doet mannedingen’ meespeelt blijft het systeem gewoon ‘hangen’ en kan de situatie ook niet veranderen.

26-02-10

Lifeforce.

LifeForceMatildaMay03

Gisteren heb een film gezien. Een science-fiction film. Het was een beetje nostalgie voor mij, want het was eigenlijk door die film dat ik begon te beseffen hoe mooi een vrouw lichamelijk eigenlijk is. Het feit dat de actrice bepaalde momenten naakt voor de camera wandelt, gecombineerd met het feit dat ik toen nog geen enkele naakte vrouw in het echt gezien had zal wel de hoofdreden zijn. Maar dit niet alleen. Ze wandelt gewoon en doet geen sexuele intenties, het bewegen van het naakte lichaam alleen al vind ik mooi om te zien. Ik zou er uren kunnen naar kijken en van genieten, zonder dat er sex bij te pas hoeft te komen. Net of het mij levensenergie geeft, zoals de film zelf trouwens: “Lifeforce”.

25-02-10

Verkeerde gedachten.

Ik wandel door de straat op weg naar de winkel. Voor mij loopt er een vrouw met een toch wel redelijk achterste. Maar ik vind het een mooi achterste. Liever wat teveel dan te weinig denk ik dan. Ik vind het zelfs sexueel erg aantrekkelijk en aanlokkelijk. De gedachte hoe dat achterste er naakt uitziet glijdt door mijn hoofd, in een moment zie ik mezelf zelfs sexueel bezig met haar. Dat typisch oerinstinct komt veel naar boven bij mij, altijd zelfs. Vrouwen zijn nu éénmaal mooi en het sexuele spel is wel het leukste spel dat ik ken. Had ik de vrijheid en de mogelijkheden, en zouden de vrouwen wat minder geremd zijn op dat gebied, dan zou dat wel mijn hoofdbezigheid zijn vermoed ik. Maar dat doet er nu niet toe. Ik heb een vriendin, waar ik meer en meer van hou, en bedriegen is geen optie voor mij. Iemand anders bedriegen is jezelf bedriegen denk ik dan. Want als je een ander bedriegt wil dat ook zeggen dat je in een leven gestapt bent die je eigenlijk niet (meer) wil. Of toch niet volledig. En als je het lef niet hebt om uit dat leven te stappen bedrieg je jezelf toch? Of niet? Jawel, de deugden van een relatie wil men, de ondeugden niet….het is de hoofdzwakte van de mensheid, die slechts zelden een echte wilskracht heeft.

 

Maar om terug te komen op die vrouw in de straat. Plots draait ze zich om en ik ben betrapt! Ze heeft gezien dat ik lustig haar achterste aan het bestuderen was. Ze reageert er uiteraard niet op, want wat ik denk weet ze niet. Zelf vermoed ik dat zij denkt dat ik van haar denk dat ze een te dik achterste heeft. Niets is nochtans minder waar. In ieder geval: moest ze dit denken zit ze wel met verkeerde gedachten, die enkel haar zelfwaardering naar beneden haalt. Maar dat veel vrouwen dit denken vermoed ik wel, nochtans kunnen veel mannen een gevuld achterste wel smaken.

24-02-10

“Hey! Brian!”

In mijn jongere jaren ben ik eens naar een torhout-werchter festival geweest. Een van de acts was Brian Adams. Ikzelf stond vooraan, en naast mij stonden twee vriendinnen die niet mijn vriendinnen waren maar elkaars vriendinnen. Het bleken grote fans van Brian, want tussen al de rock-muziek door werd het onmogelijke mogelijk: er was immers plots een stilte en één van de fans zag de kans om “Hey! Brian!” te roepen. Ze riep het zo met hart en ziel dat Brian dit werkelijk gehoord had en recht in haar ogen keek. Meer tijd kon hij er blijkbaar niet aan besteden want erna deed hij instinctief verder met zijn ballade op het podium. Nà die aanblik van Brian was het hek van de dam, die meisjes begonnen immers (eerder hysterisch) te huilen met de woorden “Hij heeft naar mij gekeken!”.

 

Ik begreep het allemaal niet goed, en nog steeds niet. Hoe men zo begeestert kan raken van iemand die men niet kent. Het blijkt vooral een vrouwelijk fenomeen te zijn om ‘verliefd’ te worden op een onbereikbaar persoon. Alhoewel ik me de vraag stel hoe men kan verliefd worden op iemand die men niet kent. En enkel voor het uiterlijk kan het niet zijn, want vrouwen hechten toch voornamelijk belang aan het innerlijk? Allé, dat beweren ze toch?!

Je kan natuurlijk stellen dat het gaat om de teksten dat hij zingt, maar veel zangers schrijven niet eens hun eigen teksten, sommigen laten zelfs de muziek door anderen schrijven. Al wat ze doen is het naar voor brengen.  Voor acteurs geldt immers hetzelfde scenario: ze spelen een rol maar worden in het echte leven qua persoonlijkheid veelal geassocieerd met de rol die ze spelen. En het is die gespeelde persoonlijkheid, die klanken of die teksten waartoe men zich aangetrokken voelt, maar niet de acteur/zanger in kwestie. De uitzonderingen buiten beschouwing gelaten natuurlijk.

 

Ja, ik vraag het me nog steeds af. Waarom dat vrouwen een onbereikbaar iemand nodig hebben. Ook mijn vriendin heeft trouwens zo iemand. Misschien is het als buffer, indien de liefde van de partner geen voldoende steun biedt, dat ze dan iemand hebben om op terug te vallen waarvan ze denken te weten dat die (onbereikbare persoon) hen dat nooit zou aandoen.

Dat is immers juist het voordeel van het onbereikbare, je kan je er bij voorstellen wat je wilt en denkt zo alles onder controle te hebben. Er zijn enkel mooie momenten met elkaar, ook al weet die ander dat niet.

 

brian-adams

22-02-10

Het vreemde van het werk.

Eén van de hoofdwegen waar(door) er vreemd wordt gegaan is zonder enige twijfel het werk. De vrijetijdsbestedingen zullen ook wel hoog scoren. Net zoals avondcursussen: ideaal om zogezegd naar de les te gaan, de les zelf te brossen en intussen maar wippen met je minnaar of minnares. Via het sporten kan men dezelfde taktiek toepassen, of men gaat effectief sporten en daarna zogezegd nog iets drinken met een vriend(in), zodat je thuis kan verantwoorden dat je laat thuis bent en doodmoe, waardoor je niet nog eens hoeft te wippen met je partner die je blijkbaar (sexueel) beu bent.

 

Maar het werk zal wel het hoogste scoren: dit kan ook bijna niet anders. Al werkende zie je als collega’s elkaar waarschijnlijk meer dan dat je je partner ziet thuis. En als je thuis bent, mag je je meestal nog de zorgen van de dagelijkse sleur aantrekken zoals de kinderen ophalen en eventueel eten klaarmaken en strijken of klusjes uitvoeren. Om echt te genieten van elkaar schiet er dan soms maar weinig meer over. Nee, het werk kan in al zijn stressmomenten ergens wel een ontspanning bieden. Het voordeel van een collega heeft ook dat die geen kritiek heeft op wie dat je bent. Als je een relatie hebt, denkt men vanzelf van ‘carte blanche’ te hebben tegenover de partner en dat men dan alles mag zeggen wat men wil, ook al is het kleinerend voor de partner. Er zijn er zelfs die denken dat ze erop mogen slaan. Als werkpartners ga je dat niet doen, integendeel, eerder elkaar ophemelen om elkaar zo op zijn minst een hoger gevoel van eigenwaarde te geven en veelal om elkaar uiteindelijk in bed te krijgen. Om het werk zo aangenaam mogelijk te houden probeert men ook veelal de humor hoog te houden, wat men thuis ook al minder vindt, want steeds dezelfde en terugkerende humor thuis wordt uiteindelijk afgezaagd. Dat is juist ook het grote voordeel van de (nieuwe) collega: er valt nog zoveel aan te ontdekken, terwijl men de partner thuis veelal al door en door kent wat men dan weer minder aantrekkelijk vindt. En het belangrijkste misschien: van de partner weet men na een tijdje al alles wat het sexuele betreft. Maar van een collega (die men aantrekkelijk vindt) weet men dat niet, wat natuurlijk wel een extra gegeven is om eens van bil te gaan ermee. En als men ermee van bil gaat, dan hebben beiden een eigen klein geheimpje, van hen alleen (denken ze), waarbij enkel de leuke momenten tellen en men erna geen zorgen mee naar huis hoeft te nemen. Als dat niet romantisch is!

 

En de bedrogen partner intussen maar strijken (vrouw) of klusjes doen (man)… .