24-02-10

“Hey! Brian!”

In mijn jongere jaren ben ik eens naar een torhout-werchter festival geweest. Een van de acts was Brian Adams. Ikzelf stond vooraan, en naast mij stonden twee vriendinnen die niet mijn vriendinnen waren maar elkaars vriendinnen. Het bleken grote fans van Brian, want tussen al de rock-muziek door werd het onmogelijke mogelijk: er was immers plots een stilte en één van de fans zag de kans om “Hey! Brian!” te roepen. Ze riep het zo met hart en ziel dat Brian dit werkelijk gehoord had en recht in haar ogen keek. Meer tijd kon hij er blijkbaar niet aan besteden want erna deed hij instinctief verder met zijn ballade op het podium. Nà die aanblik van Brian was het hek van de dam, die meisjes begonnen immers (eerder hysterisch) te huilen met de woorden “Hij heeft naar mij gekeken!”.

 

Ik begreep het allemaal niet goed, en nog steeds niet. Hoe men zo begeestert kan raken van iemand die men niet kent. Het blijkt vooral een vrouwelijk fenomeen te zijn om ‘verliefd’ te worden op een onbereikbaar persoon. Alhoewel ik me de vraag stel hoe men kan verliefd worden op iemand die men niet kent. En enkel voor het uiterlijk kan het niet zijn, want vrouwen hechten toch voornamelijk belang aan het innerlijk? Allé, dat beweren ze toch?!

Je kan natuurlijk stellen dat het gaat om de teksten dat hij zingt, maar veel zangers schrijven niet eens hun eigen teksten, sommigen laten zelfs de muziek door anderen schrijven. Al wat ze doen is het naar voor brengen.  Voor acteurs geldt immers hetzelfde scenario: ze spelen een rol maar worden in het echte leven qua persoonlijkheid veelal geassocieerd met de rol die ze spelen. En het is die gespeelde persoonlijkheid, die klanken of die teksten waartoe men zich aangetrokken voelt, maar niet de acteur/zanger in kwestie. De uitzonderingen buiten beschouwing gelaten natuurlijk.

 

Ja, ik vraag het me nog steeds af. Waarom dat vrouwen een onbereikbaar iemand nodig hebben. Ook mijn vriendin heeft trouwens zo iemand. Misschien is het als buffer, indien de liefde van de partner geen voldoende steun biedt, dat ze dan iemand hebben om op terug te vallen waarvan ze denken te weten dat die (onbereikbare persoon) hen dat nooit zou aandoen.

Dat is immers juist het voordeel van het onbereikbare, je kan je er bij voorstellen wat je wilt en denkt zo alles onder controle te hebben. Er zijn enkel mooie momenten met elkaar, ook al weet die ander dat niet.

 

brian-adams

De commentaren zijn gesloten.