06-02-10

“Omdat ik een vrouw ben!”

Mijn vorig bericht van de telefoon doet me denken aan een relationele situatie die ik had zo een tien jaar terug. Ook toen had ik een LAT-relatie. En ook was de enige mogelijkheid om elkaar te horen als we elkaar niet zagen de telefoon. Tien jaar terug waren de abonnementen nog niet gunstig zoals nu, zowel qua internet als qua telefoon, maw lang bellen was een dure affaire, en vermits ik ook een huis af te betalen had met de daarbij horende verbouwingskosten probeerde ik dat toch zoveel mogelijk te beperken. Voornamelijk dan omdat ik altijd naar haar toeging en dus ook de verplaatsing voor mijn rekening moest nemen. Als tegenprestatie zorgde ze dan wel voor het eten, wat eerder beperkt was daar ze het financiëel ook niet zo goed had als alleenstaande moeder met een kind. Maar daar maakte ik uiteraard geen problemen over.

 

Tot daar, zoals in iedere relatie kwam er eens een discussie naar boven: in ons betreffend geval vond ze dat ze te weinig aandacht kreeg blijkbaar. Tijdens de discussie smeet ze naar mijn hoofd dat ik ‘nooit’ belde. Als weerwerk vroeg ik waarom zij nooit belt, dat ze ook zelf kan bellen als ze me wil horen. “Omdat ik een vrouw ben!”, riep ze me toe. Tja, daar had ik het wel effe moeilijk mee….niet om te bellen naar haar, maar ik zag de logica er niet van in, en nog steeds niet trouwens, dat ik altijd moest bellen omdat zij een vrouw is en ik een man. Misschien dat het haar dan wel een goed gevoel heeft, maar ik mag wel de inspanning doen, en misschien nog belangrijker, ik mag het (in die periode toch) ook betalen.

 

Ik moet wel eerlijk toegeven dat ik met mijn huidige vriendin wel degene ben die altijd belt. Ik heb er nu ook geen problemen mee omdat het na 17uur niets meer kost. ’s Morgens zend ik ook bij het ontwaken steeds als eerste een sms. Het is heel zeldzaam dat zij dat doet, en als ze het doet moet ik wel zeggen dat dit een goed gevoel heeft aan mij. Maar ook hier blijkt dat vrouwelijk gegeven blijkbaar te werken: de vrouw wil dat de man aan haar denkt en dit toont, of moet ik nu doemdenken en zeggen: een vrouw wil gewoon dat een man voor haar kruipt? En als de man dat niet doet zegt de vrouw dan: “ Mannen luisteren niet!”.

 

Nee, ook al is dit het algemene rollenpatroon van de man-vrouw in deze maatschappij, als ik calimero zou heten zou ik zeggen “Het is niet eerlijk!”. calimero21

Commentaren

foei, een man die kruipt, daar vind ik niks aan, maar een man die aan me denkt en eens belt, ja dat is wel iets aangenaams. Het hoeft niet altijd van zijn kant te komen, maar als het nooit van zijn kant komt, hola, dan stel ik mij ook vragen.

Gepost door: Wopi | 07-02-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.