05-02-10

De telefoon.

524_1094131419Als we elkaar niet zien, mijn vriendin en ik, en vermits we een LAT-relatie hebben komt dit wel eens voor, dan bellen we elkaar. En ik moet zeggen: het is aangenaam telefoneren met haar. Infeite is het de eerste vrouw waar ik echt lang mee aan de telefoon kan hangen. Bij vorige vriendinnen vertelden ze gewoonlijk hun ding en nà hun stress ontlading via het vertellen  (die indruk had ik toch) mocht ik beginnen te vertellen, alleen….ik had niet veel te vertellen. En ook die vriendinnen vonden dat. Het lag duidelijk wel aan mij, in die zin dat ik misschien onbewust niet zeker was of ik wel met hen wou doordoen. Ik voelde me dan een beetje een verdronken vlinder vermoed ik.

Met mijn huidige vriendin heb ik dat gevoel niet, ttz ik heb bij haar het gevoel dat ze de eerste persoon is waar ik mee zou kunnen samenleven, mits nog enkele aanpassingen van beide zijden uiteraard, want niets is volmaakt of het zou God moeten heten (waarbij ik me soms ook vragen stel). We springen van het ene onderwerp naar het andere onderwerp en kunnen zo gemakkelijk 45 minuten aan de telefoon hangen. Dit is niet altijd zo, soms bellen we slechts drie minuten indien er door omstandigheden niet langer gebeld kan worden. En het leuke hieraan is dat ik dan ons langer gesprek dan wel mis, wat ik een goed teken vind voor mezelf, want dit wil zeggen dat ik zeker nog niet uitgepraat ben met haar, en dat wat ze zegt me ook interesseert. En aangezien we allemaal weten dat vrouwen graag praten, is het ook voor haar een leuk vooruitzicht.

De commentaren zijn gesloten.