30-11-09

Een gezamenlijke rekening:

Mijn huidige vriendin vroeg onlangs of ik geen gezamenlijke zichtrekening met haar wou openen. Ik werd er even stil van. Niet dat ik ontroerd was, integendeel, het schrikte me af. Nog nooit heb ik een rekening geopend samen met een partner, om de éénvoudige reden dat ik niet wil gebonden zijn indien de relatie niet meer verder lukt. Misschien een beetje doemdenkerij, maar stel dat je met onliefde en onbegrip uit elkaar gaat, is er best de mogelijkheid dat één van de twee via die rekening misbruikt maakt om pesterijen en financiële schade toe te brengen. De vele belachelijke vechtscheidingen bewijzen eerder mijn gelijk dan ongelijk.

 

Ik geef zelfs de code van mijn persoonlijke zichrekening niet mee, ik zou totaal niet weten waarom dat nodig is zolang ik alles correct betaal ivm de kosten, wat ook het geval is. Omgekeerd heb ik nog nooit aan mijn vriendin of een ex een code gevraagd of proberen te weten te komen. Een ex van mij vertelde eens dat haar vriend met haar visa-kaart op het internet naar porno-sites gaan zien was. Als dat geen messteek in de rug is…ook al gaat hij misschien niet vreemd, het betuigt van totaal geen respect voor de partner. Het ‘profiteren’ voor eigen voordeel zit er bij de meeste mensen ingebrand, en is veelal sterker dan henzelf, dus moet men toch zorgen dat men ergens de teugels in eigen handen kan houden en zeker ivm je eigen (zuur) verdiende centen….of ben ik verkeerd?

25-11-09

De judoleraar

Een tiental jaar terug:

Geen uitweg wetende belt ze aan bij de zus van mijn beste vriend. Ze huilt tranen met tuiten. Ze heeft zich immers laten gaan. Ze oefent judo en aangezien judo een sport is met regelmatig fysiek contact kan dit wel eens tot ‘verkeerde’ gedachten leiden. De gedachten zijn niet zo erg, tot ze in daden worden omgezet. En dit is wat er uiteindelijk gebeurt is: wat begint al spelen is ook geëindigd als spelen. De judoleraar zelf zal er geen traan voor laten, waarschijnlijk wel een streepje in zijn zwart boekje bijplaatsen. Voor hem was ze blijkbaar slechts een speelding dat hij eens wou uitproberen. Zijzelf zal zich waarschijnlijk laten meeslepen hebben door het moment van plezier (iets waar veel vrouwen gevoelig aan zijn).

Het feit dat ze huilt toont wel aan dat ze schuldgevoelens heeft tov haar partner, die ik toevallig ook ken. En zoals ik hem ken, een goede verantwoordelijke kerel, verdient hij niet van bedrogen te worden, wat zij nu vermoedelijk ook beseft. Wel vreemd dat men dat pas achteraf beseft, en tijdens het moment van plezier niet… .

24-11-09

Wat doen we vandaag?

Een vraag die door vrouwen veel gesteld wordt. Wat doen we vandaag, morgen, dit week-end, volgende week... ? Bijna al mijn ex-vriendinnen en de huidige inbegrepen vroegen of vragen me dit. Het geeft me een gevoel dat ze voornamelijk iets om handen willen hebben om misschien niet te moeten beseffen dat ze eigenlijk bij mij zijn. Of dit werkelijk zo is weet ik niet. Misschien heeft het ook te maken met het typisch vrouwelijke organisatietalent, die blijkbaar sterker is dan henzelf zodat ze alles op voorhand willen plannen. Waarschijnlijk dat ze dan daardoor zekerheid krijgen naar de toekomst toe. Het vervelendste is echter wel dat ze veelal daar zó mee bezig zijn, dat ze aan de partner zelf de kans niet geven om iets in te brengen...net alsof ze steeds een stapje vóór willen zijn. Achteraf krijgt de man dan wel de kritiek te horen dat hij nooit een voorstel doet, dat hij geen initiatief neemt en bijgevolg creëren ze zo bij zichzelf het gevoel dat ze geen echte man in huis hebben of dat die geen belang hecht aan het samenzijn. Na een tijdje werkt dit op het vrouwelijk systeem waardoor ze nu en dan een psychologische opmerking onder de gordel geven ten aanzien van de man. De man slikt dit in het begin, temeer doordat hij haar bitse reaktie niet begrijpt, gewoon omdat hij niet weet vanwaar het komt. Komt dit echter veelvuldig voor groeit er echter disharmonie in plaats van harmonie in de relatie. En als de relatie uiteindelijk eindigt vraagt men zich als vrouw dan af hoe dit alles zover heeft kunnen komen. Wat een simpele vraagstelling toch niet kan doen!

12-11-09

Stalking?

Het is 00:15, de nacht van 1 op 2 november 2009. Mijn huidige vriendin slaapt vandaag bij haar thuis. Ik heb de ochtendploeg te gaan die om 05:00 begint en lig dus rustig te dromen. Tot ik plots mijn gsm op mijn nachtkastje hoor afgaan. Ik kijk welk nummer het is, maar het nummer komt mij niet bekend voor en dus neem ik niet onmiddellijk op. In de plaats ga ik gaan plassen. Tegen dat ik terug ben in mijn slaapkamer is het gerinkel gestopt. Ik bel naar het nummer 1230 om de boodschap te horen en hoor tot mijn verbazing volgende boodschap van een zwoele vrouwenstem: "Och schat (eigenlijk zegt ze hier mijn naam), ik wil je piet, je lekkere piet, om te neuken, lekker diep neuken met je lekkere kont.". De boodschap werd zo zwoel gezegd dat ik er een erectie van kreeg. Nooit gedacht dat zoiets een dergelijke invloed op mij zou hebben trouwens.

Ik heb het nummer, maar heb niet teruggebeld. Ik vermoed dat het van een ex-vriendin is, waar ik enkele jaren terug een passionele relatie mee gehad heb. Zo een jaar terug, net op de dag dat ik met mijn huidige vriendin een relatie gestart ben kreeg ik ook een sms-berichtje van diezelfde ex met de veelzeggende boodschap 'neuk mij!'. Ik heb er uiteraard niet op gereageerd. Natuurlijk zou het wel minder aangenaam geweest zijn, moest mijn huidige vriendin per toeval zo een berichtje lezen of zo een boodschap horen. Terwijl ik helemaal niets misdaan heb zou ze hoogstwaarschijnlijk wel iets anders vermoeden met alle mogelijke gevolgen vandien... .