19-07-09

1+1=3

Als een man en een vrouw een koppel vormen dan krijg je eigenlijk een vorm van driehoeksverhouding die bestaat tussen: de man, de vrouw en beiden samen (de relatie dus). Om een evenwichtige relatie te hebben is het belangrijk dat alle drie tevreden gesteld worden maw de man moet nog kunnen doen wat hij persoonlijk leuk vindt, de vrouw wat zij persoonlijk leuk vindt en ook 'de relatie', wat men samen doet, moet leuk blijven en de nodige aandacht geschonken worden. Van zodra er teveel energie en/of tijd naar slechts één van de drie gaat, zullen de andere twee 'ontevreden' worden en ontstaat er op lange termijn onstabiliteit. Het is dus belangrijk van ervoor te zorgen dat niet alles opgeëist wordt door slechts één (dominant) 'persoon' van de drie. Nog ingewikkelder wordt het als er kinderen bijkomen, want dan is één plus één niet meer drie, maar wordt het 1+1=4 of 5.... . Hierdoor moet men nog meer van de beschikbare tijd verdelen onder elkaar, waardoor er nog minder tijd voor éénieder overblijft en het risico op onstabiliteit binnen het gezin vergroot. Het is dus belangrijk van tijdig aandacht te schenken aan jezelf, maar er ook voor te zorgen dat de ander ook zijn/haar aandacht krijgt.

18-07-09

Gelukkige verjaardag.

Maandag laatst. Ik vertrek met de trein naar mijn vriendin; op mijn best gekleed want het is de dinsdag haar verjaardag en we hebben een uitstap met etentje naar leuven voorzien. Ik zie er echt naar uit. Ginds in het station aangekomen zit ze me op te wachten op een terras, met de glimlach en een half glas witte wijn voor haar neus. Ik bestel een tonic, zij besteld nog een glas witte wijn erbij. Als we beslissen om naar (haar) huis te gaan vraagt ze of ik met de auto wil rijden. Het doet me vermoeden dat ze wat aangeschoten is, want dat was niet onmiddellijk zichtbaar.

Thuis aangekomen schenkt ze voor elk nog een porto in. "Is dat wel een goed idee?" vraag ik haar. Vermits haar zoon dra thuiskomt en hij niet mag weten dat ze alcohol drinkt tgv een gebeurtenis in het verleden, alhoewel ze mij nooit verteld heeft wat die gebeurtenis juist was. "Geen probleem!" zegt ze, en we plaatsen ons op het terras met de porto. Wat te verwachten was gebeurt: haar zoon komt onverwachts aan, waarna ze vlug haar porto 'salamandert' en haar glas in de keuken gaat verstoppen. Eén nadeel echter: de zoon (17) had alles opgemerkt en zag bovendien dat haar moeder op dat moment overduidelijk dronken was. Ze waggelde immers heen en weer, zoals een eend, maar dan rechtopstaand. Om één of andere reden krijgt de zoon een woede-aanval en begint te roepen en haar uit te schelden, waarna hij naar zijn vader vertrekt en haar nooit meer wil zien.

Vanaf dat moment was het gedaan met het plezier: dezelfde avond nog deed ze niets anders dan huilen om nadien in slaap te vallen, de dinsdag zijn we niet gaan feesten, maar was ze gans de dag depressief om dit de woensdag verder te zetten.

Je zult wel begrijpen dat ik het moeilijk ermee had. Je voorziet een heel leuke uitstap en samenzijn en in de plaats krijg je 'shit'. In haar depressieve toestand vertelde ze me dat ze vroeger nog een alcoholprobleem had en dat haar zoon haar eens gevonden had op de grond met een hersenschudding nadat  ze een hele fles whisky geledigd had. Nu begrijp ik ook waarom ze zoveel wijn en porto drinkt als we samen zijn, en ook waarom ze mij ook via die wijn en porto tot drinken probeert aan te zetten (een 'verslaafde' drinkt immers niet graag alleen). Gelukkig laat ik me daartoe niet verleiden, temeer dat mijn moeder zelf een alcoholprobleem had met een heel destructief scenario voor het gezin als gevolg. Vanaf nu twijfel ik enorm aan de relatie: ik heb nu een blokkeringsgevoel vanbinnen en ben eigenlijk niet meer van plan om met haar verder te doen....toch niet voor gans het leven. Maar ze zit momenteel in een moeilijke situatie en het lijkt me dus niet aangewezen om haar nu te laten vallen, anders gaat ze vermoedelijk helemaal de dieperik in. Bovendien voel ik wel een band met haar. Maar de angst om in hetzelfde schuitje terecht te komen zoals in mijn jeugdjaren zie ik totaal niet zitten. Dus is mijn keuze relationeel eigenlijk al bepaald en zou ik het met een vingerknip kunnen beëindigen, maar ik doe het nog niet, ik wacht nog af.... .

12-07-09

De appel en het kind.

Het regent. Dus hebben mijn vriendin en ik er niets beters op gevonden om eens een gezelschapsspelletje te spelen. Halverwege besluit ik een appel te eten, en haal er dus ééntje uit de koelkast en kom terug aan tafel. Mijn vriendin kijkt naar de appel en richt zich vervolgens tot mij: "Je zal die appel toch wel afspoelen zeker?!", zegt ze op een eerder gebiedende toon, "Om de pesticiden eraf te spoelen" vervolgt ze. "Je hebt gelijk!" repliceer ik en voeg de daad bij het woord. Het was echter niet met volle zin, maar ik wou de sfeer niet bederven. Niet dat ze geen gelijk had , maar ik had het gevoel dat ze tegen één van haar kinderen bezig was. Het blijkt iets typisch vrouwelijks te zijn, want het is niet de eerste vriendin die zo handelt. Nochtans toont het tov de man (ik dus in dit geval) niet echt een vorm van waardering. Net alsof ik nog een kind zou zijn en bijgevolg niet voor mezelf kan beslissen wat goed voor me is. Dergelijke opmerkingen doet men als vrouw tov hun man best niet teveel vind ik. Het heeft sommige mannen op de lange duur immers een gevoel van geen man te zijn (voor hun vrouw) waardoor ze dan uiteindelijk hun 'man-zijn' elders willen bewijzen maw elders waardering zoeken. Maar dit gezegd zijnde: voor de rest was de appel wel best lekker!

09-07-09

Hyperventilatie en alleen zijn.

Ik ben bij mijn vriendin, de nacht vóór ik vertrek. We vrijen en ik lig bovenop haar: mijn best te doen. Blijkbaar geniet ze ervan, tot ze me plots van haar afduwt en begint te panikeren. Ze heeft een hyperventilatie aanval. Met mijn beste vriend nog paraat tussen mijn benen, probeer ik haar te kalmeren. Ze excuseert zich, waarna ik zeg dat dergelijke dingen nu éénmaal kunnen gebeuren. We hebben niet meer gevrijd, wat ik spijtig vond, maar niet erg vond, want de manier waarop ze zich in mijn armen nestelde voelde heel goed aan.

De dag erna gaan we nog over de middag op restaurant gaan eten om de verjaardag van haar zoon te vieren. Nà het eten brengt ze mij naar het station zodat ik (zonder haar) huiswaarts kan gaan, waar we te vroeg aankomen en dus beslissen om nog vlug een terrasje te doen. Nà tien minuten krijgt ze echter weer zo een aanval. "Sorry", zegt ze, "Ik wil je niet onder druk zetten".

Blijkbaar heeft ze het moeilijk met alleen zijn sinds ze gescheiden is van haar (ex)man. Voorheen was ze quasi nooit alleen. Ik leef met haar mee, maar stel me intussen ook de vraag: welke rol speel ik in dit spel? "Ik wil je niet onder druk zetten": wat bedoelt ze daar juist mee? Ben ik slechts een pion voor haar, om niet alleen te hoeven zijn? In ieder geval ben ik wel een steun voor haar, maar wat als ze die steun niet meer nodig heeft? En vooral, als ze zich nu al zo snel alleen voelt is de kans ook groter dat ze 'iemand' anders zoekt om de nog lege gaten op te vullen, waarbij ik dan eigenlijk de 'ezel' zou zijn. Hopelijk is ze volwassen genoeg.... .

06-07-09

De regels van de vrouw.

Eern vrouw mag om het even wanneer van gedacht veranderen. Ze heeft het recht om om het even wanneer boos of verontwaardigd te zijn. De man daarentegen moet in elke situatie kalm blijven, tenzij de vrouw wil dat hij boos of verontwaardigd is.

Een vrouw is klaar, wanneer zij klaar is. De man moet altijd klaar zijn.

(overgenomen van een scheurkalender)