18-07-09

Gelukkige verjaardag.

Maandag laatst. Ik vertrek met de trein naar mijn vriendin; op mijn best gekleed want het is de dinsdag haar verjaardag en we hebben een uitstap met etentje naar leuven voorzien. Ik zie er echt naar uit. Ginds in het station aangekomen zit ze me op te wachten op een terras, met de glimlach en een half glas witte wijn voor haar neus. Ik bestel een tonic, zij besteld nog een glas witte wijn erbij. Als we beslissen om naar (haar) huis te gaan vraagt ze of ik met de auto wil rijden. Het doet me vermoeden dat ze wat aangeschoten is, want dat was niet onmiddellijk zichtbaar.

Thuis aangekomen schenkt ze voor elk nog een porto in. "Is dat wel een goed idee?" vraag ik haar. Vermits haar zoon dra thuiskomt en hij niet mag weten dat ze alcohol drinkt tgv een gebeurtenis in het verleden, alhoewel ze mij nooit verteld heeft wat die gebeurtenis juist was. "Geen probleem!" zegt ze, en we plaatsen ons op het terras met de porto. Wat te verwachten was gebeurt: haar zoon komt onverwachts aan, waarna ze vlug haar porto 'salamandert' en haar glas in de keuken gaat verstoppen. Eén nadeel echter: de zoon (17) had alles opgemerkt en zag bovendien dat haar moeder op dat moment overduidelijk dronken was. Ze waggelde immers heen en weer, zoals een eend, maar dan rechtopstaand. Om één of andere reden krijgt de zoon een woede-aanval en begint te roepen en haar uit te schelden, waarna hij naar zijn vader vertrekt en haar nooit meer wil zien.

Vanaf dat moment was het gedaan met het plezier: dezelfde avond nog deed ze niets anders dan huilen om nadien in slaap te vallen, de dinsdag zijn we niet gaan feesten, maar was ze gans de dag depressief om dit de woensdag verder te zetten.

Je zult wel begrijpen dat ik het moeilijk ermee had. Je voorziet een heel leuke uitstap en samenzijn en in de plaats krijg je 'shit'. In haar depressieve toestand vertelde ze me dat ze vroeger nog een alcoholprobleem had en dat haar zoon haar eens gevonden had op de grond met een hersenschudding nadat  ze een hele fles whisky geledigd had. Nu begrijp ik ook waarom ze zoveel wijn en porto drinkt als we samen zijn, en ook waarom ze mij ook via die wijn en porto tot drinken probeert aan te zetten (een 'verslaafde' drinkt immers niet graag alleen). Gelukkig laat ik me daartoe niet verleiden, temeer dat mijn moeder zelf een alcoholprobleem had met een heel destructief scenario voor het gezin als gevolg. Vanaf nu twijfel ik enorm aan de relatie: ik heb nu een blokkeringsgevoel vanbinnen en ben eigenlijk niet meer van plan om met haar verder te doen....toch niet voor gans het leven. Maar ze zit momenteel in een moeilijke situatie en het lijkt me dus niet aangewezen om haar nu te laten vallen, anders gaat ze vermoedelijk helemaal de dieperik in. Bovendien voel ik wel een band met haar. Maar de angst om in hetzelfde schuitje terecht te komen zoals in mijn jeugdjaren zie ik totaal niet zitten. Dus is mijn keuze relationeel eigenlijk al bepaald en zou ik het met een vingerknip kunnen beëindigen, maar ik doe het nog niet, ik wacht nog af.... .

De commentaren zijn gesloten.