09-07-09

Hyperventilatie en alleen zijn.

Ik ben bij mijn vriendin, de nacht vóór ik vertrek. We vrijen en ik lig bovenop haar: mijn best te doen. Blijkbaar geniet ze ervan, tot ze me plots van haar afduwt en begint te panikeren. Ze heeft een hyperventilatie aanval. Met mijn beste vriend nog paraat tussen mijn benen, probeer ik haar te kalmeren. Ze excuseert zich, waarna ik zeg dat dergelijke dingen nu éénmaal kunnen gebeuren. We hebben niet meer gevrijd, wat ik spijtig vond, maar niet erg vond, want de manier waarop ze zich in mijn armen nestelde voelde heel goed aan.

De dag erna gaan we nog over de middag op restaurant gaan eten om de verjaardag van haar zoon te vieren. Nà het eten brengt ze mij naar het station zodat ik (zonder haar) huiswaarts kan gaan, waar we te vroeg aankomen en dus beslissen om nog vlug een terrasje te doen. Nà tien minuten krijgt ze echter weer zo een aanval. "Sorry", zegt ze, "Ik wil je niet onder druk zetten".

Blijkbaar heeft ze het moeilijk met alleen zijn sinds ze gescheiden is van haar (ex)man. Voorheen was ze quasi nooit alleen. Ik leef met haar mee, maar stel me intussen ook de vraag: welke rol speel ik in dit spel? "Ik wil je niet onder druk zetten": wat bedoelt ze daar juist mee? Ben ik slechts een pion voor haar, om niet alleen te hoeven zijn? In ieder geval ben ik wel een steun voor haar, maar wat als ze die steun niet meer nodig heeft? En vooral, als ze zich nu al zo snel alleen voelt is de kans ook groter dat ze 'iemand' anders zoekt om de nog lege gaten op te vullen, waarbij ik dan eigenlijk de 'ezel' zou zijn. Hopelijk is ze volwassen genoeg.... .

De commentaren zijn gesloten.