26-06-09

Geboren twijfels.

Gisteren terug van een driedaags verblijf bij mijn vriendin. Ik werd er heel hartelijk ontvangen, meer dan eens zodat het een beetje genant aanvoelde zelfs. In ieder geval was het weer een zware nacht: om de twee uur maakte ze mij wakker om wat te kunnen vrijen….waar ik uiteraard in meeging, maar ’s morgens ben je wel niet echt uitgeslapen zodat je de vermoeidheid een hele dag met je meedraagt. Maar in het mooie weer hebben we lekker lui kunnen bekomen tot het avond werd en ik de aardappelen mocht schillen op vrijwillige basis. Op dat moment ging de deurbel en het bleek L. te zijn, een 57-jarige man die eens kort goeiedag kwam zeggen aan zijn (dus mijn) vriendin, die dra 42 wordt. Best een aangename kerel, maar als man weet ik ook dat mannen, niet zelden graag achter de vrouw van een andere man aanzitten. Vermoedelijk omdat die mannen met een minderwaardigheidscomplex zitten ivm hun mannelijkheid, misschien omdat ze nog te ‘primitief’ ingesteld zijn en hoofdzakelijk omdat ze dan hopen op sexavontuur waarbij ze enkel de lusten hebben van de sex en niet de lasten van een relatie die ze meestal toch al hebben. Als L. weg is vertelt ze me dat hij een jaar geleden (nog voor ik haar kende) blijkbaar verliefd op haar was. Vermits ze toen nog in een scheiding zat probeerde hij dat ook uit te buiten, maar zonder succes. En zo vertelt ze dan ook van het afgelopen feestje waar ze alleen naartoe is geweest, en dat er daar ook een man was die haar wel zag zitten. Om tenslotte te vertellen over een andere vriend (de partner van een vriendin van haar), die haar best ook wel ziet zitten blijkbaar. Allemaal mooi en wel, maar ik vroeg me in de eerste plaats af waarom ze me dit allemaal vertelde. Wil ze me jaloers maken? Of wil ze me duidelijk maken dat ze aantrek genoeg heeft indien ik eraan zou denken van vreemd te gaan? “Maar ik zou je nooit bedriegen hoor!”, voegt ze op het laatst er nog aan toe. Vanwaar plots die gedachtengang denk ik dan, we zitten gezellig samen te genieten van elkaar en door omstandigheden praat ze onrechtstreeks over bedrog. Blijkbaar zit ze met twijfels over mij of mijn trouw-zijn, en het brengt bij mij twijfels naar boven over haar. Het is in ieder geval een ‘wapen’ dat ze volgens mij niet zou nalaten om te gebruiken, indien ze zich gekwetst zou voelen door mijn toedoen, alleen vrees ik dat de grens om dat te doen, vervaagt met de jaren en dus dunner en dunner wordt tot het op een dag ‘prijs’ is. Waarbij ik dan natuurlijk de ‘cocu’ (bedrogene) ben. Nee, het geeft echt geen goed gevoel!

21-06-09

Respect

Een uur geleden eens naar mijn vriendin gebeld. Ze nam echter niet op. Niet erg denk ik zo, het kan gebeuren, soms is een mens bezet, of men hoort de telefoon niet, of ze is niet thuis.

Een uur later: nog eens gebeld, maar ze neemt nog altijd niet op. Het geeft in ieder geval geen aangenaam gevoel. En wetende dat ze gisteren naar een verjaardagsfeestje van haar beste vriendin is geweest... . Of ze slaapt nog, of ja...je krijgt dan van die (waan)ideeën...dat ze bij iemand anders is of dat ze een ongeluk gehad heeft. Natuurlijk, zolang je niets zeker bent moet je niet panikeren, en dus blijf ik er kalm onder. Ik bel in ieder niet meer vandaag, het heeft me anders het gevoel dat ik achter haar aanloop als een hondje, en hoewel ik het wel eens graag 'op zijn hondjes' doe, een hondje ben ik niet. Net alsof ze niet eens een berichtje kan zenden hoe het met haar gesteld is. Ik heb een hekel aan dergelijke situaties, omdat het mij een gevoel heeft dat er met mij 'gespeeld' wordt. En hoe meer dergelijke situaties zich voordoen, hoe meer ik zin heb om de relatie af te bouwen, want voor mij is een relatie respect voor elkaar hebben, en dus ook denken aan elkaar....wat er in de ander omgaat als je een bepaalde handeling doet.

Morgen zie ik haar sowieso, zijn we dan weer vier dagen bij elkaar....misschien breng ik het tersprake, misschien ook niet, maar om elkaar te ontmoeten terwijl je met 'bedenkingen' zit is natuurlijk geen goede start voor een ontspannen samenzijn.

19-06-09

Ik zie je graag.

Ze kwam voor mij staan, nam mijn hoofd tussen haar twee handen en keek me recht in de ogen. "Ik zie je graag!", zei ze, "weet je dat!?". Ze deed dit onverwachts en in het wilde weg, waardoor ik ergens niet begreep waarom ze dat zo plots op dat moment zei. Maar vrouwen kunnen wel eens mysterieus of onverwacht romantisch zijn, dus ging ik er niet op in, en aanvaardde haar mooie woorden. Het leukste moest immers nog komen, want twee weken later lag er een brief op mijn tafel met de melding dat ze onze relatie niet meer verder zag zitten. In werkelijkheid was ze ervandoor met een ander, maar dat had ze waarschijnlijk vergeten te vermelden.

Ook een vriend van mij overkwam onlangs min of meer hetzelfde. "Eigenlijk zie ik je graag!", zei ze tegen hem. En van hetzelfde: een paar weken later was ze ervandoor met een ander.

Het wekt bij mij de indruk, dat vrouwen die mooie woorden soms zeggen om hun afscheid reeds in te leiden. Om de pijn op voorhand te verzachten, niet noodzakelijk dat van de man, maar ook van henzelf...hun schuldgevoel. 

Ook mijn huidige vriendin zegt regelmatig die woorden tegen mij...heel regelmatig....eigenlijk teveel zelfs, waardoor het me ergens onrustig maakt. Dergelijke woorden zijn zo gemakkelijk gezegd blijkbaar, dat men op den duur de waarde van die woorden niet meer kent.

Enfin, we shall see!

18-06-09

De kabouter.

Er was eens een kabouter,

Gekoppeld met een mooie mensenvrouw.

Zijn geluk kon echt niet op.

 

Tot ze iemand anders leerde kennen:

Zijn klein ‘speelgoed’,

kon haar blijkbaar niet meer verwennen.

 

En ze liet hem staan zoals hij was:

Een kabouter ‘in zak en as’.

Om haar leven verder te bouwen met haar sprookjesprins,

En vele prinsenkindjes te maken.

 

Maar de kabouter gaf niet op,

Uit liefde,

En bleef haar volgen,

Ongezien.

Om haar te helpen,

Indien vandoen.

 

En hij had gelijk,

Want de prins bleek geen prins,

Maar een vermomde driftkikker.

Dagen, weken, jaren gingen voorbij,

Dat haar ‘prins’ al slaande zijn liefde toonde,

……..Alleen aan haar.

Ook de gewenste kinderen,

Gingen aan haar neus voorbij.

 

Het regende dag en nacht,

In het meisje haar hart.

En de enige troost die ze had,

Was de ongeziene steun van de kabouter,

Die ’s nachts deed wat zij niet meer kon.

 

Nooit heeft ze haar prins verlaten,

Te bang,

Dat hij haar nog méér zou haten,

Met mogelijke gevolgen vandien.

 

En op haar sterfbed stierf ze,

Waarbij alleen de kabouter huilde.

 

Maar hij had nog een lang leven te gaan,

En was door haar toedoen met mensen begaan.

Daarom heeft hij zich voorgenomen,

Om ’s nachts te helpen waar mensen wonen,

Want hij heeft in al die tijd geleerd,

Dat ‘elkaar steunen en helpen’,

Één van de mooiste dingen in een mensenleven is.

(Written and performed by myself)

17-06-09

Gevoelsmomenten.

Gisteren een uitstap naar antwerpen gedaan met een vriend. Bij het terugkeren, ga ik niet richting huiswaarts, maar richting vriendin. Tussen het moment dat ik uit de auto en naar haar voordeur stap, probeer ik mijn gevoelens te peilen. Maar ik voel niet onmiddellijk een vreugde in mij, zeker geen onvreugde, maar blijkbaar ook niet het gevoel van haar nu ècht te willen zien. Ik zal waarschijnlijk wel niet de enige zijn, binnen een relatie, die dergelijke gevoelsmomenten heeft. Ik vermoed zelfs dat iedereen er wel eens "tegenop" ziet om weeral zijn/haar relationele verplichtingen te moeten nakomen.

Ik bel aan de voordeur, en ze doet open...uiteraard. En dan word ik heel hartelijk en liefdevol verwelkomd, waardoor ik tijdens het naar binnen gaan een beetje een schuldgevoel heb over mijn 'lege' gevoelens van er net voorheen. In ieder geval had ik een zalig thuisgevoel, alleen weet ik niet of het door mijn vriendin of door haar hond was, want die verwelkomde mij ook heel hartelijk... .