26-06-09

Geboren twijfels.

Gisteren terug van een driedaags verblijf bij mijn vriendin. Ik werd er heel hartelijk ontvangen, meer dan eens zodat het een beetje genant aanvoelde zelfs. In ieder geval was het weer een zware nacht: om de twee uur maakte ze mij wakker om wat te kunnen vrijen….waar ik uiteraard in meeging, maar ’s morgens ben je wel niet echt uitgeslapen zodat je de vermoeidheid een hele dag met je meedraagt. Maar in het mooie weer hebben we lekker lui kunnen bekomen tot het avond werd en ik de aardappelen mocht schillen op vrijwillige basis. Op dat moment ging de deurbel en het bleek L. te zijn, een 57-jarige man die eens kort goeiedag kwam zeggen aan zijn (dus mijn) vriendin, die dra 42 wordt. Best een aangename kerel, maar als man weet ik ook dat mannen, niet zelden graag achter de vrouw van een andere man aanzitten. Vermoedelijk omdat die mannen met een minderwaardigheidscomplex zitten ivm hun mannelijkheid, misschien omdat ze nog te ‘primitief’ ingesteld zijn en hoofdzakelijk omdat ze dan hopen op sexavontuur waarbij ze enkel de lusten hebben van de sex en niet de lasten van een relatie die ze meestal toch al hebben. Als L. weg is vertelt ze me dat hij een jaar geleden (nog voor ik haar kende) blijkbaar verliefd op haar was. Vermits ze toen nog in een scheiding zat probeerde hij dat ook uit te buiten, maar zonder succes. En zo vertelt ze dan ook van het afgelopen feestje waar ze alleen naartoe is geweest, en dat er daar ook een man was die haar wel zag zitten. Om tenslotte te vertellen over een andere vriend (de partner van een vriendin van haar), die haar best ook wel ziet zitten blijkbaar. Allemaal mooi en wel, maar ik vroeg me in de eerste plaats af waarom ze me dit allemaal vertelde. Wil ze me jaloers maken? Of wil ze me duidelijk maken dat ze aantrek genoeg heeft indien ik eraan zou denken van vreemd te gaan? “Maar ik zou je nooit bedriegen hoor!”, voegt ze op het laatst er nog aan toe. Vanwaar plots die gedachtengang denk ik dan, we zitten gezellig samen te genieten van elkaar en door omstandigheden praat ze onrechtstreeks over bedrog. Blijkbaar zit ze met twijfels over mij of mijn trouw-zijn, en het brengt bij mij twijfels naar boven over haar. Het is in ieder geval een ‘wapen’ dat ze volgens mij niet zou nalaten om te gebruiken, indien ze zich gekwetst zou voelen door mijn toedoen, alleen vrees ik dat de grens om dat te doen, vervaagt met de jaren en dus dunner en dunner wordt tot het op een dag ‘prijs’ is. Waarbij ik dan natuurlijk de ‘cocu’ (bedrogene) ben. Nee, het geeft echt geen goed gevoel!

Commentaren

mag ik ook hier even reageren ? je altruïsme siert je. of het gezond voor je is, is een andere zaak. maar dat kan alleen jij voor jezelf uitmaken.

Gepost door: <3<3 | 01-10-09

Reageren op dit commentaar

antwoord aan 'ik zoek een leven' Tja, waar zit het midden hé. Als je altijd denkt aan jezelf moet je geen relatie starten, als je nooit denkt aan jezelf ook niet. Ik ben uiteraard niet altijd tevreden met mijn altruïsme, maar ik kan nu ook niet ontkennen wie ik ben. Niettemin ben ik deze eigenschap toch aan het afbouwen, omdat ik gaandeweg ontdek dat de meeste mensen enkel met zichzelf bezig zijn, en maar weinigen dankbaarheid kennen. Natuurlijk valt altruïsme binnen een relatie moeilijker te 'regelen', omdat je eigenlijk dingen doet uit liefde voor iemand, die ook van jou houdt: een normale zaak dus binnen een relatie. Maar ook hierin wordt er veel misbruik gemaakt, spijtig genoeg.

Gepost door: Een man | 15-10-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.