11-06-09

Up's and down's.

Up’s and down’s. Wie ze heeft zal me wel begrijpen, het ene moment ben je één en al euforie, het andere moment stort je, bij wijze van spreken, in. Niettemin, gisteren was het weer van dat….ik stort niet echt in, maar ik word dan wel stil….héééél erg stil. Net of ik eventjes moet bezinnen. Vanbinnen spelen er dan allerlei (onbepaalde) emoties die blijkbaar moeten ‘opgelost’ geraken. En eerlijk gezegd: die stilte, die rust….dat brengt mij weer op mijn plooi. Bekijk het maar als meditatie. Niettemin, het kan niet anders of mijn vriendin merkt het op. “Je bent zo stil”, zegt ze dan. “Mag dat niet?”, antwoord ik dan terug. Het is immers moeilijk om uit te leggen wat er in je omgaat en waarom die stilte opkomt weet ik zelf niet. Zo vertel ik het haar ook, maar…

 

…in het algemeen is voor vrouwen, praten een ontlading van stress en brengt hen zo tot rust. Daardoor denken ze vermoedelijk dat ook de man dit zo wil. Voor veel mannen is het echter juist 'de stilte' die rust brengt. Maar die mannelijke stilte lijkt de vrouw onder stress te brengen, veelal omdat ze het linkt aan haarzelf, en daardoor denkt dat het met haar te maken heeft => ze krijgt 'innerlijke stress', en moet bijgevolg nog méér vragen stellen om haar stress te kunnen ontladen. Om de vijf minuten (hoogstens) komt ze me iets vragen, of kussen (een kus vertelt immers veel voor een vrouw). Ergens ben ik blij omdat ik dan weet dat ze bezorgd om me is, alleen weet ik niet (en zij waarschijnlijk ook niet), of het eerder een ‘moedergedrag’ van haar is, of een liefkozing als partner. Echter, al wat ik wil is eventjes gerust gelaten te worden….en ook al zeg ik het, toch doet ze het niet. Dat roept een ‘gevangen’ gevoel bij mij op en doet mij twijfelen aan de relatie; of dit wel de goede partner is voor mij.

Maar gelukkig is het een LAT relatie, dus ik ga naar mijn huis. Kan ik lekker eens alleen zijn om tot mezelf te komen. ’s Avonds voel ik me beter en bel haar nog eens op. Het gesprek is aangenaam, zelfs liefdevol. Ja, ik wil haar nog steeds als partner, want ik voel mijn gevoelens voor haar op dat moment. Alleen hoop ik dat ze volgende keer begrijpt dat ik als man, ook eens rust en stilte nodig heb. Want alle negatieve beetjes breken tenslotte een relatie af…

De commentaren zijn gesloten.